абува́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. абува́нне
Р. абува́ння
Д. абува́нню
В. абува́нне
Т. абува́ннем
М. абува́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абува́нне ср. обува́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абува́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абуваць — абуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

обува́ние абува́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

надева́ние надзява́нне, -ння ср.; (верхней одежды — ещё) апрана́нне, -ння ср.; (обуви — ещё) абува́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)