абсарбе́нт
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
абсарбе́нт |
абсарбе́нты |
| Р. |
абсарбе́нту |
абсарбе́нтаў |
| Д. |
абсарбе́нту |
абсарбе́нтам |
| В. |
абсарбе́нт |
абсарбе́нты |
| Т. |
абсарбе́нтам |
абсарбе́нтамі |
| М. |
абсарбе́нце |
абсарбе́нтах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
абсарбе́нт, -ту физ., хим. абсорбе́нт
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
абсарбе́нт, ‑у, М ‑нце, м.
Спец. Рэчыва, якое мае здольнасць абсорбцыі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абсорбе́нт физ., хим. абсарбе́нт, -ту м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)