абко́рванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. абко́рванне
Р. абко́рвання
Д. абко́рванню
В. абко́рванне
Т. абко́рваннем
М. абко́рванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абко́рванне ср., см. ако́рванне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абко́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абкорваць — абкарыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абкары́ць, -кару́, -ко́рыш, -ко́рыць; -ко́раны; зак., што.

Тое, што і акарыць.

А. бервяно.

|| незак. абко́рваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. абко́рванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)