прагнаты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які вызначаецца прагнатызмам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пратле́лы, ‑ая, ‑ае.

Які пратлеў, прагніў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прату́хлы, ‑ая, ‑ае.

Які пратух, нясвежы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плодаперапрацо́ўчы, ‑ая, ‑ае.

Які перапрацоўвае плады.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

слабаду́шны, ‑ая, ‑ае.

Які вызначаецца слабадушнасцю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стра́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які страўляецца, ператраўляецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трохпе́рсцевы, ‑ая, ‑ае.

Які выконваецца трохперсцем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тугаву́хі, ‑ая, ‑ае.

Які недачувае; глухаваты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

◎ Куме́ць ’кавалак зямлі, які атрымаў селянін за працу’ (Яшк.). Гэта значэнне, зафіксаванае на Ваеншчыне, суадносіцца з кумець (гродз.) ’жменя’, якое запазычана з літ. kumšte ’кулак’ (Цыхун, Лекс. балтызмы, 52). Параўн. Лаўчутэ, Балтизмы, 46.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

◎ Ла́жаны, лажаныя пчолы ’пчолы з выбраным мёдам’ (Нас.), ст.-бел. лажоный (1529 г.), ст.-рус. лаженый (XII ст.) ’вынуты’ (г. зн. ’вулей, у які ўжо лазілі’) (Фасмер, 2, 448). Да лазіць 2 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)