пратле́лы, ‑ая, ‑ае.

Які пратлеў, прагніў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прату́хлы, ‑ая, ‑ае.

Які пратух, нясвежы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прысяга́льны, ‑ая, ‑ае.

Які падмацоўваецца прысягай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

святлопраніка́льны, ‑ая, ‑ае.

Які прапускае святло.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

слабаду́шны, ‑ая, ‑ае.

Які вызначаецца слабадушнасцю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стра́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які страўляецца, ператраўляецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трохпе́рсцевы, ‑ая, ‑ае.

Які выконваецца трохперсцем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тугаву́хі, ‑ая, ‑ае.

Які недачувае; глухаваты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Траекто́рыя ’лінія палёту ў прасторы кулі, снарада ці іншага цела’ (ТСБМ) — праз польскую ці рускую мовы з с.-вяк.-лац. traiectorius ’які перакідваецца, перамяшчаецца’ (SWO, 1980, 768; Голуб-Ліер, 486; ЕСУМ, 5, 615).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

По́іва ’пітво’ (Нас.). Рус. по́ево ’пойла для скаціны’, по́йво ’пойла; вадапой’. Ад паіць (гл.) пры дапамозе суф. ‑ів‑, які надае значэнне ’прадмет паводле яго прызначэння’, напр. ма́зіва ’мазь’ < мазаць (Сцяцко, Афікс. наз., 41).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)