прысы́пка, ‑і, ДМ ‑пцы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прысыпа́ць 1 — прысы́паць.
2. Рэчыва, парашок, якім прысыпаюць што‑н. Купіць прысыпку. Дзіцячая прысыпка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Кла́сы ’дзіцячая гульня’ (ТСБМ, Бяльк.). Гл. клас.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Слю́шкі (сьлюшкі) ‘дзіцячая гульня, крэглі’ (Бяльк.). Няясна.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ёўкало ’дзіцячая назва івалгі’ (ТС). Гл. ёўчык.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кру́піц ’пошасная дзіцячая хвароба горла’ (КЭС, лаг.). Гл. круп.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
даве́рлівасць, ‑і, ж.
Уласцівасць даверлівага. Дзіцячая даверлівасць. □ Таццяна радасна ажывілася — ёй надзвычайна прыемна было, што Зелянюк ставіцца да яе з шчырай даверлівасцю і нават радзіцца з ёй. Зарэцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ля́лька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек, ж.
1. Дзіцячая цацка ў выглядзе фігуркі чалавека, а таксама макет фігуры чалавека ці жывёлы для тэатральных прадстаўленняў.
2. Пра каго-, што-н. вельмі прыгожае, прывабнае (разм.).
|| памянш. ля́лечка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.
|| прым. ля́лечны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пе́сенька, ‑і, ДМ ‑ньцы; Р мн. ‑нек; ж.
Памянш.-ласк. да песня; кароткая дзіцячая песня.
•••
Песенька (песня) чыя спета — канец чыйго‑н. жыцця, шчасця, поспехаў, славы і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пі́гель (пігэль) ’дзіцячая гульня’ (пін., Жыв. НС). Відаць, да пікер (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ку́ца-ба́ба ’дзіцячая гульня, хованкі’ (ТС). Відаць, да куцаваць 1 (гл.) ’тармасіць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)