ско́ўшчык, ‑а, м.

Спец. Той, хто скоўвае, злучае каваннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

слаяўцо́вы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае слаявішча. Слаяўцовыя расліны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сля́бінгавы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да слябінга.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сна́йпінг, ‑у, м.

Спец. Звышметкая снайперская стрэльба. Школа снайпінгу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стацыяна́рнасць, ‑і, ж.

Спец. Уласцівасць стацыянарнага (у 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стрыкту́рны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да стрыктуры.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стыкава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; незак., што.

Спец. Ажыццяўляць стыкоўку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

субпадра́дчык, ‑а, м.

Спец. Арганізацыя, якая працуе па субпадраду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сча́лены, ‑ая, ‑ае.

Спец. Дзеепрым. зал. пр. ад счаліць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тані́раванне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. таніраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)