по́зні, -яя, -яе.
1. Пра час дня, года, перыяд развіцця чаго
2. Які затрымаўся з наступленнем, запознены.
3. Які паяўляецца пасля ўсіх
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
по́зні, -яя, -яе.
1. Пра час дня, года, перыяд развіцця чаго
2. Які затрымаўся з наступленнем, запознены.
3. Які паяўляецца пасля ўсіх
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
радавы́², -а́я, -о́е.
1. Які нічым не вызначаецца сярод
2. Які не належыць да каманднага, начальніцкага складу.
3. у
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
варо́на, -ы,
1. Птушка сямейства крумкачовых з чорна-шэрым або чорным апярэннем.
2.
Белая варона — пра чалавека, які рэзка выдзяляецца чым
Варон лічыць — быць разявакам.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
своеасаблі́вы, -ая, -ае.
1. Не падобны да
2. Які сваімі рысамі, асаблівасцямі падобны да каго-, чаго
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
да́дзены, -ая, -ае.
1. Гэты, менавіта гэты.
2. у
Дадзеная велічыня — у матэматыцы: велічыня, якая загадзя вядомая і служыць для вызначэння
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
экзэмпля́р, -а,
1. Асобная адзінка, асобны прадмет з шэрага падобных.
2.
Сігнальны экзэмпляр — першы друкаваны экзэмпляр, які з’яўляецца ўзорам для ўсіх
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
жывадзёр, ‑а,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
малапрыкме́тны, ‑ая, ‑ае.
1. Ледзь прыкметны.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
міметы́зм, ‑у,
У біялогіі — від мімікрыі, як сродак самааховы, які заключаецца ў прыпадабненні знешняга выгляду некаторых жывёл да навакольнага асяроддзя і да
[Ад грэч. mimeomai — пераймаю.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нажда́к, ‑у,
Горная парода, якая складаецца з дробных зярнят карунду і прымесей
[Цюрк. nadžak.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)