шляхцю́к, -ка́ м., пренебр. обы́чно о молодо́м шля́хтиче
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
До́днік ’світанне’ (Сцяшк.). Утварэнне на базе прыслоўя до́дніка ’на світанні’ (Сцяшк.): < до‑дні‑ка < до дня ’да дня, перад світаннем’ + суфікс ‑ка, які часта ўтварае прыслоўе. Адсюль назоўнік м. р. до́днік (з усячэннем вакалізму суфікса).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Накатага́ніць ’наварыць’ (Мат. Гом.). У слове ідэнтыфікуецца прыстаўка на- і канцавая частка, звязаная з таган ’вялікі касцёл’, што датычыць ‑ка‑, то яна можа быць суаднесена з вядомай экспрэсіўнай прыстаўкай ка‑, параўн. катурхаць (гл.) і пад.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
фурма́нскі, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да фурмана, належыць яму. — Но-о-о! Ка-аб цябе... — чуўся.. няшчыры фурманскі голас. Бядуля. Спераду ўпоперак саней ставілася лавачка-козлы, і хутчэй як пэўная даніна фурманскай традыцыі, бо практычнага сэнсу яна не мела. «Помнікі».
2. у знач. наз. фурма́нская, ‑ай, ж. Уст. Памяшканне для фурманоў у доме памешчыка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
каранні́к I, -ка́ м. (о лошади) коренни́к, коренно́й, коренна́я ж.
каранні́к II, -ка́ м., обл. у́лей, коло́да ж., борть ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гваздзікі́, -ко́ў (ед. гваздзі́к, -ка́ м.) бот. гвозди́ка ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гвалтаўні́к, -ка́ м.
1. наси́льник; угнета́тель;
2. наси́льник; растли́тель
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
грыбні́к, -ка́ м., разг. грибни́к;
заўзя́ты г. — завзя́тый грибни́к
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ві́сельнік м., уст. ви́сельник; уда́вленник;
◊ гу́мар ~ка — ю́мор ви́сельника
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
брэ́днік, -ка, (о древесине) -ку м., бот. бреди́на ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)