вайско́ва-навуча́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вайско́ва-навуча́льны |
вайско́ва-навуча́льная |
вайско́ва-навуча́льнае |
вайско́ва-навуча́льныя |
| Р. |
вайско́ва-навуча́льнага |
вайско́ва-навуча́льнай
вайско́ва-навуча́льнае |
вайско́ва-навуча́льнага |
вайско́ва-навуча́льных |
| Д. |
вайско́ва-навуча́льнаму |
вайско́ва-навуча́льнай |
вайско́ва-навуча́льнаму |
вайско́ва-навуча́льным |
| В. |
вайско́ва-навуча́льны (неадуш.)
вайско́ва-навуча́льнага (адуш.) |
вайско́ва-навуча́льную |
вайско́ва-навуча́льнае |
вайско́ва-навуча́льныя (неадуш.)
вайско́ва-навуча́льных (адуш.) |
| Т. |
вайско́ва-навуча́льным |
вайско́ва-навуча́льнай
вайско́ва-навуча́льнаю |
вайско́ва-навуча́льным |
вайско́ва-навуча́льнымі |
| М. |
вайско́ва-навуча́льным |
вайско́ва-навуча́льнай |
вайско́ва-навуча́льным |
вайско́ва-навуча́льных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
навуко́ва-навуча́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
навуко́ва-навуча́льны |
навуко́ва-навуча́льная |
навуко́ва-навуча́льнае |
навуко́ва-навуча́льныя |
| Р. |
навуко́ва-навуча́льнага |
навуко́ва-навуча́льнай
навуко́ва-навуча́льнае |
навуко́ва-навуча́льнага |
навуко́ва-навуча́льных |
| Д. |
навуко́ва-навуча́льнаму |
навуко́ва-навуча́льнай |
навуко́ва-навуча́льнаму |
навуко́ва-навуча́льным |
| В. |
навуко́ва-навуча́льны (неадуш.)
навуко́ва-навуча́льнага (адуш.) |
навуко́ва-навуча́льную |
навуко́ва-навуча́льнае |
навуко́ва-навуча́льныя (неадуш.)
навуко́ва-навуча́льных (адуш.) |
| Т. |
навуко́ва-навуча́льным |
навуко́ва-навуча́льнай
навуко́ва-навуча́льнаю |
навуко́ва-навуча́льным |
навуко́ва-навуча́льнымі |
| М. |
навуко́ва-навуча́льным |
навуко́ва-навуча́льнай |
навуко́ва-навуча́льным |
навуко́ва-навуча́льных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
медву́з м. (медици́нское вы́сшее уче́бное заведе́ние) медыцы́нская ВНУ́ (медыцы́нская вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
комву́з м. (коммунисти́ческое вы́сшее уче́бное заведе́ние) ист. камВНУ́ (камуністы́чная вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
педвну нескл., ж. (педагагі́чная вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва) педву́з м. (педагоги́ческое вы́сшее уче́бное заведе́ние)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Семіна́рыя гіст. ‘сярэдняя спецыяльная (звычайна — духоўная) навучальная ўстанова’ (ТСБМ, Некр. і Байк.). Ст.-бел. семинариумъ, семинария, сыминарыумъ запазычана з польск. seminarium ‘тс’ < лац. seminarium (Булыка, Лекс. запазыч., 167), першапачаткова ‘месца пасадкі, школка’, ад semen ‘семя’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
тэ́хнікум, ‑а, м.
Сярэдняя прафесіянальная навучальная ўстанова, якая рыхтуе спецыялістаў у галіне тэхнікі. Індустрыяльны тэхнікум. Аўтамеханічны тэхнікум. □ [Бумажкоў] вучыўся заўсёды. Пасля пачатковай школы займаўся самаадукаваннем, а пасля прыехаў вучыцца ў Мінскі хіміка-тэхналагічны тэхнікум, які скончыў у 1933 годзе. Чорны. // Усякая сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова. Бібліятэчны тэхнікум. Фізкультурны тэхнікум. □ Толькі ў Ашмянскім тэхнікуме .. за пяць гадоў падрыхтавана больш за 400 кіраўнікоў самадзейных драмгурткоў, харавых і танцавальных калектываў. «Полымя».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
педву́з м. (педагоги́ческое вы́сшее уче́бное заведе́ние) педВНУ нескл., ж. (педагагі́чная вышэ́йшая навуча́льная ўстано́ва).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
втну ж., нескл. (вышэ́йшая тэхні́чная навуча́льная ўстано́ва) втуз м., скл. (вы́сшее техни́ческое уче́бное заведе́ние)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вучы́лішча ’спецыяльная навучальная ўстанова’ (БРС, КТС); ’школа’ (Касп., Бяльк.), рус. учи́лище, чэш. učiliště, славен. učilišče ’вучылішча, школа’, серб.-харв. учили́ште, макед. училиште ’школа’, балг. учи́лище ’тс’. Утворана ад асновы *učil‑ пры дапамозе суфікса, які абазначае месца дзеяння, гл. вучыць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)