яму́ мест. личн. в дат. п., м. и ср. ему́; см. ён, яно́ 1
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
◎ Ла́кнуць ’вельмі хацець’ (Сл. паўн.-зах.), укр. лапнуты ’жадаць’, ’быць прагным’, польск. łaknąć ’быць галодным’, ’прагна есці’, ’быць пажадлівым’, ’вельмі хацець чаго-небудзь’, ’хацець піць’, рус.-ц.-слав. лапнуты ’галадаць’, ’прагна хацець’, славен. lȃkniti ’згаладнець’. Прасл. olknęti. Да прасл. olkati ’галадаць, быць галодным’. Параўн. літ. alkti ’галадаць’, ’жадаць’, дат. alkt ’хацець піць’, ’адчуваць голад, моцна жадаць’, ’быць пажадлівым’. Магчыма, роднасным з’яўляюцца: ст.-в.-ням. ilgi ’голад’ (Траутман, 6–7; Фасмер, 2, 452, дзе даецца больш падрабязная літаратура), ірл. еіс ’злы’ (Развадоўскі. Wybór, 2, 158–159; Покарны, 307).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мой
1. мест., м. мой (род. майго́, дат. майму́, вин. мой, майго́, твор., пред. маі́м; ж. мая́, род., дат., пред. маёй, вин. маю́, твор. маёй, маёю, ср. маё, род. майго́, дат. майму́, вин. маё, твор., пред. маі́м); мн. мае́ (род., пред. маі́х, дат. маі́м, вин. мае́, маі́х, твор. маі́мі);
2. сущ., прост. (муж, возлюбленный) мой, род. майго́ м.;
◊
с моё як я;
бо́льше моего́ больш за мяне́;
по-мо́ему па-мо́йму.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
проти́вноI предлог с дат., книжн. су́праць, супро́ць (чаго);
поступи́ть проти́вно со́вести зрабі́ць су́праць (супро́ць) сумле́ння.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ён (род., вин. яго́, дат. яму́, твор. ім, предл. аб ім, мн. яны́) мест. личн., м. он
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
або́два (род., предл. або́двух, дат. або́двум, твор. або́двума) о́ба;
а. хло́пчыкі — о́ба ма́льчика;
а. акны́ — о́ба окна́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
наперако́р
1. нареч. напереко́р;
гавары́ць н. — говори́ть напереко́р;
2. предлог с дат. напереко́р;
н. стыхі́і — напереко́р стихи́и
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
све́цкі, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да свету (у 7 знач.). Свецкае жыццё. □ Валуеў перадаў звычайныя свецкія плёткі, каб шэф не заўважыў заклапочанасці. Караткевіч. // Які адпавядае запатрабаванням вышэйшага свету; добра выхаваны. Свецкія манеры. Свецкі тон. □ Яна робіць «кніксен» і ўсміхаецца.. Пасля такога «свецкага этыкету» панна Вікторыя хоча мне пачытаць французскі раман. Бядуля.
2. Не царкоўны, не духоўны; грамадзянскі. Свецкая літаратура. Свецкія помнікі. Свецкая музыка. □ Свецкі напрамак календара адрознівае яго ад звычайных царкоўных календароў таго перыяду, якія з’яўляліся свайго роду ўказальнікамі рэлігійных свят і дат «святых». Алексютовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нам I мест. личн. в дат. п. нам; см. мы
нам II сущ., м., разг. (наме́снік) зам (замести́тель)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ты мест. ты (род., вин. цябе́, дат., предл. табе́, твор. табо́й, табо́ю);
◊
(быть) на ты (быць) на ты.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)