шанта́ж, ‑у,
Запалохванне каго‑н. пагрозай выкрыцця або паведамлення якіх‑н. непажаданых звестак з мэтай вымагання чаго‑н.
[Фр. chantage.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шанта́ж, ‑у,
Запалохванне каго‑н. пагрозай выкрыцця або паведамлення якіх‑н. непажаданых звестак з мэтай вымагання чаго‑н.
[Фр. chantage.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
інтэрве́нцыя, ‑і,
Умяшанне, звычайна ўзброенае, адной дзяржавы ва ўнутраныя справы другой дзяржавы.
[Лац. interventio.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
невераго́дны, -ая, -ае.
1. Непраўдападобны, фантастычны.
2. Надзвычай вялікі, значны; неймаверны.
3. Які выклікае сумненні ў сваёй правільнасці.
||
Да неверагоднасці (
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
касмапла́ванне, ‑я,
Тэорыя і практыка перамяшчэння ў касмічнай прасторы на спецыяльных лятальных апаратах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
квінтэсе́нцыя, ‑і,
[Ад лац. quinta essentia — пятая сутнасць (у антычнай і сярэдневяковай філасофіі — асноўная сутнасць рэчаў).]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
за́раз,
1. Цяпер, у сучасны момант.
2. У самым хуткім часе, неўзабаве.
3. Толькі што, зусім нядаўна.
4. (звычайна з часціцай «жа»). Неадкладна, у гэты ж час.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
трагікаме́дыя, ‑і,
1. Драматычны твор з камічнымі і трагічнымі элементамі.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
туры́ст, ‑а,
Той, хто займаецца турызмам.
[Фр. touriste.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
экспрэсіяні́зм, ‑у,
Плынь у буржуазным мастацтве і літаратуры першай чвэрці 20 ст., прадстаўнікі якой лічылі сваёй асноўнай задачай выражэнне ўнутранага свету мастака, яго суб’ектыўных творчых перажыванняў.
[Фр. expressionisme.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чатырохсотгадо́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Які працягваецца, існуе чатырыста год.
2. Які мае адносіны да чатырохсотгоддзя (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)