чы́тка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж.
1. гл. чытаць.
2. Чытанне ўголас чаго-н.
3. Чытанне акцёрамі п’есы па ролях (від рэпетыцыі).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шушу́кацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак., з кім і без дап. (разм.).
Шаптацца, гаварыць адзін з адным па сакрэце.
Ш. ў кутку.
|| наз. шушу́канне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
яйцаво́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м. (спец.).
Канал жаночых палавых органаў, па якім яйцаклетка выводзіцца з яечніка; матачная труба.
|| прым. яйцаво́дны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ссумава́цца, ‑муюся, ‑муешся, ‑муецца; зак., па кім-чым і без дап.
Разм. Сумуючы, змучыцца, стаміцца. [Вася:] — Я без вагання аддаў бы ўсё, што было ў мяне,.. абы я толькі мог паглядзець .. [Зіне] у вочы і ўбачыць, што яна таксама ссумавалася па мне. Гаўрылкін. Ссумаваўся Макар па Закружжы, па маці, па вечарынках, ды што граху таіць, і па Еве. Асіпенка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
марда́сы, ‑аў; адз. няма.
Груб. У выразе: па мардасах — па твары (біць), пра аплявухі. Мы ім [Пятлюру, Савінкаву, Антонаву] — па мардасах Ды пусцілі без зубоў. Крапіва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
неўрапато́лаг, ‑а, М ‑у, м.
Урач па нервовых хваробах, спецыяліст па неўрапаталогіі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дзесяцібо́рства, ‑а, н.
Спаборніцтва па лёгкай атлетыцы, якое праводзіцца па дзесяці відах спорту.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разма́зацца, ‑мажацца; зак.
Распаўсюдзіцца, расцерціся па якой‑н. паверхні. Чарніла размазалася па стале.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уразно́с, прысл.
Разм. Разносячы (тавары і пад.) па хатах, па вуліцах. Гандляваць уразнос.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
по́яс, -а, мн. паясы́, паясо́ў, м.
1. Стужка, шнур, рэмень і пад., якімі падпяразваюць адзенне па таліі.
Скураны п.
2. перан. Што-н., размешчанае паласой вакол чаго-н.
Зялёны п. горада.
3. Паясніца, талія.
Па п. у вадзе.
Кланяцца ў п. (сагнуўшы тулава).
4. Частка зямной паверхні паміж якімі-н. паралелямі або паміж двума мерыдыянамі, якая выдзяляецца па якой-н. прымеце.
Гарачы п.
Часавы п.
5. Прастора, якая з’яўляецца падраздзяленнем тэрыторыі краін па якіх-н. прыметах.
Тарыфны п.
6. Брус, распора паміж кроквамі.
7. Частка шкілета, якая служыць для прычлянення да тулава і апоры канечнасцей (спец.).
Плечавы п.
|| памянш. паясо́к, -ска́, мн. -скі́ і -ско́ў, м. (да 1 знач.).
|| прым. паясны́, -а́я, -о́е (да 1, 3—5 і 7 знач.).
П. рэмень.
П. партрэт (да пояса). П. час.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)