віску́н, ‑а, м.

Разм. Той, хто многа вішчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абяскро́вець, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.

Страціць многа крыві.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мнагаты́сячны, ‑ая, ‑ае.

Колькасцю, вартасцю ў многа тысяч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

навандрава́цца, ‑руюся, ‑руешся, ‑руецца; зак.

Уволю, многа павандраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

накуры́цца, ‑куруся, ‑курышся, ‑курыцца; зак.

Уволю, многа пакурыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нашапта́цца, ‑шапчуся, ‑шэпчашся, ‑шэпчацца; зак.

Уволю, многа пашаптацца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наці́снуцца сов. нати́скаться, наби́ться;

у ха́ту ~нулася мно́га людзе́й — в дом нати́скалось (наби́лось) мно́го лю́дей

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мы́лкі, ‑ая, ‑ае.

Які лёгка распускаецца ў вадзе, дае многа пены. Мылкае мыла. // Які добра распускае ў сабе мыла; у склад якога ўваходзіць многа мыла. Мылкая вада.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

крыку́н, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м. (разм.).

1. Крыклівы чалавек.

2. Пра таго, хто многа і попусту гаворыць.

|| ж. крыку́ха, -і, ДМ -ку́се, мн. -і, -ку́х.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зямлі́сты, -ая, -ае.

1. Які змяшчае многа часцінак зямлі (у 4 знач.; спец.).

З. торф.

2. Пра колер твару: шаравата-бледны.

З. твар.

|| наз. зямлі́стасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)