дагле́джваць несов.

1. (до конца) досма́тривать, догля́дывать; см. даглядзе́ць 1;

2. (каго, што) досма́тривать; см. дагле́дзець 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

папыта́цца сов. (у каго)

1. спроси́ть (кого, что, у кого, чего, о чём);

2. (попросить разрешения) спроси́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падсме́йвацца (з каго, чаго) несов. подсме́иваться (над кем, чем), подтру́нивать (над кем, чем), подшу́чивать (над кем, чем)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

насміха́цца несов. (з каго, чаго) насмеха́ться (над кем, чем); подтру́нивать (над кем, чем); смея́ться (над кем, чем)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прылучы́цца сов.

1. (да каго, чаго) присоедини́ться (к кому, чему);

2. приобщи́ться (к чему);

3. приключи́ться, прилучи́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прысці́гнуць (каго) сов., разг. пости́чь; обру́шиться (на кого);

яго́ ~ла го́ра — его́ пости́гло (на него́ обру́шилось) го́ре

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ты́цнуць сов. и однокр., разг. ткнуть, су́нуть;

◊ т. но́сам — (каго ў што) ткнуть но́сом (кого во что)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пераскака́ць, ‑скачу, ‑скачаш, ‑скача; зак., каго.

1. Абскакаць каго‑н.; абагнаць скачучы.

2. Патанцаваць даўжэй або лепш за каго‑н.

3. перан. Перамагчы, апярэдзіць у чым‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Выліча́ць ’плакаць, галасіць’ (Жд., 2). Гл. велічаць (г. зн. плакаць, прыгаворваючы або «велічаючы» каго-небудзь). Адносна разыходжання значэнняў параўн. хула і хвала (напр.: «Хула табе, Божухна!» — Шн., 1), якія прапаноўваюць аб’яднаць пад агульным значэннем ’гаварыць’ (Фасмер, 4, 283).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Раз’юры́цца ’разгуляцца’, ’раззлавацца, раз’юшыцца’ (Нас.; ашм., іўеў., Сл. ПЗБ), ’раздурэцца’, ’разгуляцца’ (Сцяшк. Сл.), разъюры́тсь ’раздражніць’ (Шпіл.), разʼюры́цца ’распаліцца палавой страсцю’, разʼюраны ’той, каго ахапіў непамерны шал’ (слонім., Жыв. НС), розʼюры́цца ’раз’юшыцца’ (ТС). Ад раз- і юр, юры́ць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)