сціха́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. сціхаць — сціхнуць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сти́хнуть сов. сці́хнуць; (о звуках — ещё) змо́ўкнуць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ути́хнуть сов. уці́хнуць, сці́хнуць, мног. паці́хнуць, пасціха́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пасціха́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Сціхнуць — пра ўсё, многае або пра ўсіх, многіх. Пасціхалі галасы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зати́хнуть сов. заці́хнуць, мног. пазаціха́ць, сці́хнуць, мног. пасціха́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Сушчу́кнуць ’сціхнуць’ (Мат. Гом.). Да шчукнуць, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

замо́лкнуть сов., прям., перен. замо́ўкнуць, змо́ўкнуць; (затихнуть) заці́хнуць, сці́хнуць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поути́хнуть сов., разг. тро́хі сці́хнуць;

ве́тер поути́х ве́цер тро́хі сціх.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

умо́лкнуть сов., в разн. знач. змо́ўкнуць, замо́ўкнуць; (утихнуть — ещё) сці́хнуць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Сшчука́ць (ссукаць) ’перастаць шумець, крычаць, плакаць; сціхнуць’, сшчукці ’тс’ (Нас.). Да шчукаць, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)