пазачэ́свацца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.
Зачасацца, прычасацца — пра ўсіх, многіх.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прычалаве́чыцца ’прывесці сябе ў парадак: прыбрацца, умыцца, прычасацца’ (чэрв., Жыв. сл.). Да чалавек (гл.). Параўн. у адносінах семантыкі вы́людзець (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
прычэ́свацца 1, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прычасацца.
2. Зал. да прычэсваць 1.
прычэ́свацца 2, ‑аецца; незак.
Зал. да прычэсваць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прычэ́сванне 1, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прычэсваць — прычасаць 1 і прычэсвацца 1 — прычасацца.
прычэ́сванне 2, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. прычэсваць 2 — прычасаць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прычэ́свацца I несов., возвр., страд. причёсываться; зачёсываться; см. прычаса́цца, прычэ́сваць I
прычэ́свацца II несов., страд., плотн. притёсываться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
умы́ць, умыю, умыеш, умые; зак.
1. каго-што. Памыць, вымыць, апаласнуць каму‑н. твар, рукі, шыю. Умыць твар і прычасацца.
2. (звычайна ў форме дзеепрым. зал. пр.); перан. Памачыць, асвяжыць дажджом, расой. Ранак сонечны, умыты росамі. Пестрак.
•••
Умыць рукі — ухіліцца ад удзелу ў якой‑н. справе, зняць з сябе адказнасць за што‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)