панапіна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Напяць, нацягнуць усё, многае. Панапінаць вяроўкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

насты́рчыць

‘навастрыць, напружыць, напяць што-небудзь (позірк, цела)’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. насты́рчу насты́рчым
2-я ас. насты́рчыш насты́рчыце
3-я ас. насты́рчыць насты́рчаць
Прошлы час
м. насты́рчыў насты́рчылі
ж. насты́рчыла
н. насты́рчыла
Загадны лад
2-я ас. насты́рчы насты́рчыце
Дзеепрыслоўе
прош. час насты́рчыўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

напіна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да напяць.

•••

Напінаць жылы — напружвацца з усіх сіл.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

напря́чь сов. напру́жыць, напя́ць, напну́ць, мног. панапіна́ць; (натянуть) нацягну́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

нату́жить сов. (напрячь) нату́жыць; напру́жыць; (натянуть) напя́ць, мног. панапіна́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

впя́лить сов.

1. (всунуть) усу́нуць; (втиснуть) уці́снуць;

2. спец. напя́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

натяну́ть сов. нацягну́ць, мног. панаця́гваць; (натужить — ещё) напя́ць, напну́ць, мног. панапіна́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

напя́ты

1. напряжённый, нату́женный;

2. разг. натя́нутый, напя́ленный;

3. натя́нутый;

1-3 см. напя́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

настру́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.

Разм.

1. Нацягнуць, напяць як струну. Наструніць леску.

2. Напружыць. Хатні драпежнік .. прытуліўся да коміна, наструніў цела. Асіпенка. Зося ўздрыгнула, наструніла шыю. Хомчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

панаця́гваць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак.

1. што. Нацягваючы, напяць усё, многае.

П. вяроўкі.

2. што. Надзець на сябе многа чаго-н., накрыцца чым-н. — пра ўсіх, многіх (разм.).

Дзеці панацягвалі на сябе коўдры.

3. чаго. Прыцягнуць, прынесці за некалькі прыёмаў вялікую колькасць чаго-н. (разм.).

П. галля.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)