лірычная - Пошук

канцо́на, ‑ы, ж.

1. Род лірычнага верша ў італьянскай і старафранцузскай паэзіі сярэдніх вякоў і эпохі Адраджэння.

2. Лірычная песня, якая па гучанню набліжаецца да італьянскай народнай песні.

[Іт. canzone.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

до́йна, ‑ы, ж.

Народная лірычная песня румын і малдаван. Мне зноў на сэрцы неспакойна, яно да вас ляціць, сябры, ледзь толькі я пачую дойну, што вы спявалі на Днястры. А. Вольскі.

[Рум. doină.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самавыяўле́нне, ‑я, н.

Выяўленне самога сябе ў чым‑н., у якой‑н. дзейнасці. Лірычная паэма дае шырокую прастору для самавыяўлення аўтара, для раскрыцця душэўнага, эмацыянальнага стану чалавека. Гіст. бел. сав. літ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Лі́рыка ’адзін з родаў мастацкай літаратуры’, ’сукупнасць лірычных твораў’, ’чуллівасць, перажыванні, настрой’ (ТСБМ). Як і польск. liryka (XIX ст.), паходзіць з франц. (poésie) lyrique, ням. Lyrik ’лірыка’ < лац. lyrica ’ода, лірычная песня’ < ст.-грэч. λυρικός ’лірычны паэт’ < λύρα ’ліра, сяміструнны інструмент’. Крукоўскі (Уплыў, 85) мяркуе, што бел. лірыка паходзіць з рус. мовы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

замілава́на-ліры́чны

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	замілава́на-ліры́чны	замілава́на-ліры́чная	замілава́на-ліры́чнае	замілава́на-ліры́чныя
Р.	замілава́на-ліры́чнага	замілава́на-ліры́чнай замілава́на-ліры́чнае	замілава́на-ліры́чнага	замілава́на-ліры́чных
Д.	замілава́на-ліры́чнаму	замілава́на-ліры́чнай	замілава́на-ліры́чнаму	замілава́на-ліры́чным
В.	замілава́на-ліры́чны (неадуш.) замілава́на-ліры́чнага (адуш.)	замілава́на-ліры́чную	замілава́на-ліры́чнае	замілава́на-ліры́чныя (неадуш.) замілава́на-ліры́чных (адуш.)
Т.	замілава́на-ліры́чным	замілава́на-ліры́чнай замілава́на-ліры́чнаю	замілава́на-ліры́чным	замілава́на-ліры́чнымі
М.	замілава́на-ліры́чным	замілава́на-ліры́чнай	замілава́на-ліры́чным	замілава́на-ліры́чных

Крыніцы: piskunou2012.