лінёўка, -і, ДМ -нёўцы, ж.

1. гл. лінеіць.

2. Спосаб, характар лінеення.

Косая л.

Л. ў клетачку.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

графи́ть несов. ліне́іць, графі́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ліне́іцца, ‑неіцца; незак.

Зал. да лінеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ліне́енне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. лінеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адліне́іць, ‑лінею, ‑лінеіш, ‑лінеіць; зак., што.

Аддзяліць лініяй (лініямі). Адлінеіць палі ў сшытку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паліне́іць, ‑ею, ‑еіш, ‑еіць; зак.

1. што. Разлінеіць усё, многае. Палінеіць увесь сшытак.

2. і без дап. Лінеіць некаторы час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лінёўка, ‑і, ДМ ‑нёўцы, ж.

1. Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. лінеіць.

2. Спосаб, характар лінеення. Рахунковыя кнігі маюць спецыяльную лінёўку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Лінава́ць ’праводзіць паралельныя лініі на паперы, лінеіць’ (Нас., ТСБМ, КЭС, лаг.). Запазычана з польск. linować, liniować ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ліне́ены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад лінеіць.

2. у знач. прым. Такі, на якім праведзены лініі для пісьма. Аркуш лінеенай паперы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)