Кныр ’самец свінні, якога пакінулі на племя’ (ТСБМ, Сл. паўн.-зах., ТС. Шат., КЭС, лаг., Жыв. сл., Нік. Напаў., Сцяшк., Сержп. Грам., Кліх, ДАБМ, Янк. I–II). Укр. кнур, рус. кнур ’тс’, польск. knur ’тс’, чэш. kňour ’дзік’. Скарочаная форма да kъnorzъ. Гл. кнораз. Унікальная агаласоўка ў беларускай мове не мае надзейнага тлумачэння.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

каба́н​I зоол.

1. (дикая свинья) каба́н, -на́ м., дзік, род. дзіка́ м.; (вепрь) вяпру́к, род. вепрука́ м.;

охо́та на кабано́в палява́нне на кабано́ў (дзіко́ў);

2. (самец домашней свиньи) парсю́к, -ка́ м., каба́н, -на́ м.; (хряк) кныр, род. кныра́ м., разг. кно́раз, -за м.;

3. перен., бран. парсю́к, -ка́ м., вяпру́к, род. вепрука́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)