выно́шванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. выношваць — вынасіць (у 2, 3 і 5 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́цягаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
1. Вынасіць, выбраць што‑н. адкуль‑н. Выцягаць бярвенне з вады.
2. перан. Разм. Пакрасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́церці, вы́тру, вы́траш, вы́тра; вы́цер, -церла; вы́тры; -церты; зак.
1. каго-што. Выціраючы, зрабіць сухім, чыстым.
В. стол.
В. пот з ілба.
2. што. Вынасіць, вышмуляць.
В. локці ў касцюме.
|| незак. выціра́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| звар. вы́церціся, вы́труся, вы́трашся, вы́трацца; вы́церся, -церлася; вы́трыся; незак. выціра́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
павыціра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
1. Выцерці ўсіх, многіх або ўсё, многае. Павыціраць хусцінкамі твары.
2. Вынасіць, абшмуляць што‑н. у многіх месцах. Павыціраць локці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́нашаны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад вынасіць.
2. у знач. прым. Стары, пацёрты ад працяглага нашэння. Пад плотам паказалася Ёсіпава занава ў вынашанай цялячай шапцы. Дуброўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
выно́шваць несов.
1. (ребёнка) вына́шивать;
2. перен. (обдумывать) вына́шивать;
1, 2 см. вы́насіць 4, 5
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́нашаны
1. вы́несенный, повы́несенный;
2. проно́шенный;
3. вы́ношенный, изно́шенный;
4. вы́ношенный;
5. вы́ношенный, взлеле́янный;
1-5 см. вы́насіць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́пеставаць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., каго-што.
1. Клапатліва ўзгадаваць, выняньчыць. Нягожа [Цупрону] пакідаць адну старую маці, якая выпеставала і ўзрасціла яго. Лупсякоў.
2. перан. Выхаваць, вынасіць. Герой хацеў бы бачыць жыццё пабудаваным згодна з тымі ідэаламі, якія выпеставаў ён у сваёй душы. Навуменка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́песціць, ‑пешчу, ‑песціш, ‑песціць; зак., каго-што.
1. Тое, што і выпеставаць. Выпесціць дзіця. □ А ён жа гэтага Сітніка і вывучыў, і выпесціў. Дуброўскі. // Доглядам дасягнуць найлепшага выгляду. Выпесціць рукі.
2. перан. Вынасіць у сабе (думку, ідэю, пачуццё і пад.). Выпесціць мару.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́церці, вытру, вытраш, вытра, пр. выцер, ‑церла; зак.
1. каго-што. Выціраючы, зрабіць сухім, чыстым. Выцерці хусцінкай спацелы лоб. Выцерці вочы. Выцерці чаравікі. □ Маладая жанчына выцерла рукі аб фартух і апусціла іх уніз. Чорны. // Сціраючы, зняць. Сцяпан павесіў трубку і выцер пот. Чарнышэвіч.
2. што. Вынасіць, вышмуляць. Выцерці локці ў касцюме.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)