вы́клянчить сов., прост. вы́кленчыць, вы́прасіць, вы́канькаць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выкле́нчванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выкленчваць — выкленчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выкле́нчваць несов., разг. выпра́шивать, выкля́нчивать; см. вы́кленчыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́канькаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Разм. Дамагчыся чаго‑н. назойлівай просьбай; выкленчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)