рэабілітацы́йна-аднаўле́нчы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчы рэабілітацы́йна-аднаўле́нчая рэабілітацы́йна-аднаўле́нчае рэабілітацы́йна-аднаўле́нчыя
Р. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчага рэабілітацы́йна-аднаўле́нчай
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчае
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчага рэабілітацы́йна-аднаўле́нчых
Д. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчаму рэабілітацы́йна-аднаўле́нчай рэабілітацы́йна-аднаўле́нчаму рэабілітацы́йна-аднаўле́нчым
В. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчы (неадуш.)
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчага (адуш.)
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчую рэабілітацы́йна-аднаўле́нчае рэабілітацы́йна-аднаўле́нчыя (неадуш.)
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчых (адуш.)
Т. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчым рэабілітацы́йна-аднаўле́нчай
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчаю
рэабілітацы́йна-аднаўле́нчым рэабілітацы́йна-аднаўле́нчымі
М. рэабілітацы́йна-аднаўле́нчым рэабілітацы́йна-аднаўле́нчай рэабілітацы́йна-аднаўле́нчым рэабілітацы́йна-аднаўле́нчых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ску́рна-аднаўле́нчы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ску́рна-аднаўле́нчы ску́рна-аднаўле́нчая ску́рна-аднаўле́нчае ску́рна-аднаўле́нчыя
Р. ску́рна-аднаўле́нчага ску́рна-аднаўле́нчай
ску́рна-аднаўле́нчае
ску́рна-аднаўле́нчага ску́рна-аднаўле́нчых
Д. ску́рна-аднаўле́нчаму ску́рна-аднаўле́нчай ску́рна-аднаўле́нчаму ску́рна-аднаўле́нчым
В. ску́рна-аднаўле́нчы (неадуш.)
ску́рна-аднаўле́нчага (адуш.)
ску́рна-аднаўле́нчую ску́рна-аднаўле́нчае ску́рна-аднаўле́нчыя (неадуш.)
ску́рна-аднаўле́нчых (адуш.)
Т. ску́рна-аднаўле́нчым ску́рна-аднаўле́нчай
ску́рна-аднаўле́нчаю
ску́рна-аднаўле́нчым ску́рна-аднаўле́нчымі
М. ску́рна-аднаўле́нчым ску́рна-аднаўле́нчай ску́рна-аднаўле́нчым ску́рна-аднаўле́нчых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

восстанови́тельный

1. аднаўле́нчы;

восстанови́тельный проце́сс аднаўле́нчы працэ́с;

2. адбудо́ўчы, аднаўле́нчы;

восстанови́тельный пери́од аднаўле́нчы перы́яд;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перы́яд, ‑у, М ‑дзе, м.

1. Адрэзак часу, у які што‑н. адбываецца або які чым‑н. абмежаваны. Перыяд росквіту. Гістарычны перыяд. Аднаўленчы перыяд. □ Камуністычная партыя кіравалася і кіруецца ленінскім вучэннем аб пераходным перыядзе ад капіталізму да сацыялізма. «Звязда».

2. Спец. Адрэзак часу, на працягу якога завяршаецца які‑н. паўторны працэс. Перыяд вагання. Перыяд абарачэння штучнага спадарожніка вакол Зямлі.

3. Спец. Час, на працягу якога адкладваюцца асадкі геалагічнай сістэмы; частка эры, якая дзеліцца ў сваю чаргу на эпохі. Ледніковы перыяд. Мелавы перыяд мезазойскай эры. Каменнавугальны перыяд палеазойскай эры. Сілурыйскі перыяд. Юрскі перыяд.

4. У матэматыцы — група лічбаў, якія нязменна паўтараюцца ў адной і той жа паслядоўнасці ў бесканечных дзесятковых дробах. Перыяд трыганаметрычнай функцыі.

5. У граматыцы — складаная сінтаксічная канструкцыя, часткі якой звязаны паміж сабой граматычна, лексічна і інтанацыйна.

6. У музыцы — пабудова, якая ўвасабляе закончаную музычную думку.

•••

Вегетацыйны перыяд — перыяд росту і развіцця расліны.

Інкубацыйны перыяд — скрыты перыяд хваробы ад моманту заражэння да паяўлення яе першых прыкмет.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)