макіявелі́зм, ‑у, м.
Палітыка, пры якой выкарыстоўваюцца любыя сродкі для дасягнення мэты. // перан. Вераломства, каварства.
[Ад імя Макіявелі — італьянскага палітычнага дзеяча і пісьменніка, які ў сваіх творах апраўдваў любыя сродкі барацьбы за ўладу.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сасудазвужа́льны, ‑ая, ‑ае.
Які звужае сасуды (у 1 знач.), прызначаны для звужэння сасудаў. Сасудазвужальныя сродкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сасударасшыра́льны, ‑ая, ‑ае.
Які расшырае сасуды (у 1 знач.), прызначаны для расшырэння сасудаў. Сасударасшыральныя сродкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бюджэ́тны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да бюджэту. Бюджэтныя расходы, сродкі. Бюджэтны артыкул. Бюджэтнае асігнаванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэзінфекцы́йны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да дэзінфекцыі, прызначаны для яе. Дэзінфекцыйная камера. Дэзінфекцыйныя сродкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
проціпажа́рны, ‑ая, ‑ае.
Прызначаны для папярэджання або тушэння пажару. Проціпажарныя мерапрыемствы. Проціпажарная тэхніка. Проціпажарныя сродкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
процісу́таргавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае здольнасць папярэджваць або аслабляць сутаргі (звычайна пра лекавыя сродкі); супрацьсутаргавы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіласапагру́зчык, ‑а, м.
Машына для пагрузкі сіласу і сенажу ў транспартныя сродкі або ў кормараздатчыкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
недастатко́вы, -ая, -ае.
1. Невялікі па колькасці, які не адпавядае якім-н. патрэбам; слабы, малы.
Недастатковыя сродкі.
Н. вопыт.
2. Няпоўны, нездавальняючы; негрунтоўны, несур’ёзны.
Недастатковыя веды.
|| наз. недастатко́васць, -і, ж.
Н. прынятых мер.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
здабы́тчык, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Той, хто займаецца здабычай чаго-н.
З. нафты.
2. Чалавек, які здабывае сродкі на жыццё (разм.).
|| ж. здабы́тчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
|| прым. здабы́тчыцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)