лакры́ца, ‑ы,
Шматгадовая расліна сямейства бабовых, карэнні якой выкарыстоўваюцца ў
[Ням. Lakritze ад лац. liquiritia.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лакры́ца, ‑ы,
Шматгадовая расліна сямейства бабовых, карэнні якой выкарыстоўваюцца ў
[Ням. Lakritze ад лац. liquiritia.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
няру́дны, ‑ая, ‑ае.
Які не з’яўляецца рудой.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фа́рбавы, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да фарбы (у 1 знач.).
2. Які вырабляе фарбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цэ́нзавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да цэнзу, адпавядае патрабаванням цэнзу (у 2, 4 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эфіраале́йны, ‑ая, ‑ае.
Такі, які мае ў сабе эфірны алей (пра расліны).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
алюмі́ніевы, ‑ая, ‑ае.
Які мае дачыненне да алюмінію.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
па́тачны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да патакі; які займаецца вырабам патакі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кансе́рвавы, ‑ая, ‑ае.
Звязаны з кансервамі, з іх прыгатаваннем.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сіліка́тны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сілікатаў; звязаны з вытворчасцю сілікатаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цвік, -а́,
1. Металічны або драўляны стрыжань, завостраны на канцы, прызначаны для змацоўвання чаго
2.
||
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)