...варэнне, ‑я, н.
Другая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае прыгатаванне тых ці іншых прадуктаў шляхам варкі, напрыклад: мылаварэнне, піваварэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ваўначо́ска, ‑і, ДМ ‑чосцы; Р мн. ‑чосак; ж.
1. Воўначасальная машына.
2. Прадпрыемства або частка яго, дзе чэшуць воўну.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дызель-...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: дызельны, з дызелем, напрыклад: дызель-матор, дызель-поезд, дызельэлектраход.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
геліё... (а таксама гелія...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая паказвае на адносіны да Сонца, сонечнага выпрамянення, напрыклад: геліёметр, геліетэрапія.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
жыва...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню а) слову «жывы», напрыклад: жывародзячы; б) слову «жыццё», напрыклад: жыватворны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
...збыт,
Другая частка складаных слоў (назваў устаноў, арганізацый), якая ўжываецца ў значэнні: «які займаецца збытам чаго‑н.», напрыклад: маслазбыт, энергазбыт.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
земле... (а таксама земля...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «зямля 1», напрыклад: землеўладанне, землекарыстанне, землечарпалка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зерне... (а таксама зерня...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам: «зерне», «зерневы», напрыклад: зернесушылка, зернеўборачны, зернесаўгас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адна...,
Першая частка складаных прыметнікаў і назоўнікаў, якая адпавядае слову «адзін» (у 2, 8 знач.), напрыклад: аднаарачны, аднаасабовы, аднакласнік, аднатыпны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
асіміля́тар, ‑а, м.
1. Той, хто праводзіць асіміляцыю, прыхільнік асімілятарства.
2. Спец. Арганізм або частка арганізма, якая асімілюе пажыўныя рэчывы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)