нятле́нны, -ая, -ае.
1. Які не паддаецца гніенню, тленню (уст.).
Нятленныя мошчы.
2. перан. Які ніколі не знікае; вечны (высок.).
Н. помнік гісторыі.
|| наз. нятле́ннасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
падкалупі́ць, -луплю́, -лу́піш, -лу́піць; -лу́плены; зак. (разм.).
1. што. Тое, што і падкалупнуць (у 1 знач.).
2. перан., каго (што). Тое, што і падкалоць¹ (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пазлята́цца, 1 і 2 ас. адз. не ўжыв., -а́ецца; -а́емся, -а́ецеся, -а́юцца; зак.
Зляцецца разам — пра ўсіх, многіх.
Птушкі пазляталіся на раллю.
Пазляталіся людзі на паратунак (перан.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шо́рсткі, -ая, -ае.
1. Шурпаты, агрубелы, калючы, цвёрды.
Ш. асфальт.
Шорсткая далонь.
Ш. снег.
2. перан. Рэзкі рашучы, з цвёрдым характарам.
Ш. чалавек.
|| наз. шо́рсткасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шчабяту́ха, -і, ДМ -ту́се, мн. -і, -ту́х, ж. (разм.).
1. Птушка, якая безупынна шчабеча.
Ластаўка-ш.
2. перан. Пра дзяўчынку, жанчыну, якія няспынна гавораць (разм., жарт.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ярчэ́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -э́е; зак.
Станавіцца больш яркім, ззяць, зіхацець.
Зоркі ярчэюць у цемры.
Зрок ярчэе (перан.: становіцца больш выразным).
|| зак. паярчэ́ць, -э́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пазраза́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
1. Зрэзаць усё, многае. Пазразаць кветкі з клумбы. // Зняць няроўнасці ўсюды, у многіх месцах. [Донька:] — Чатырох гектараў хмызняку як і не было! Купіны таксама пазразалі. Паслядовіч. // перан. Разм. Скараціць памеры ўсяго, многага. Пазразаць ліміты.
2. перан. Разм. Праваліць на экзамене ўсіх, многіх.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прабудзі́ць, ‑буджу, ‑будзіш, ‑будзіць; зак.
1. каго-што. Прымусіць прачнуцца каго‑н. // перан. Выклікаць да актыўнай дзейнасці.
2. перан., што. Выклікаць, узбудзіць (пачуццё, паданне і пад.). [Дзядзька:] — Хвароба Ніны нібы прабудзіла ва мне, .. сабрала ў адно ўсю любоў да дзяцей. Брыль.
3. каго. Будзіць (у 1 знач.) некаторы час.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спарахне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
1. Згніць, ператварыцца ў труху, пыл. Дзедаўская хата даўно ўжо згніла і спарахнела. Машара. Падумала Марына будавацца. Стары дом спарахнеў ужо. Б. Стральцоў. // перан. Перагарэць (ад перажыванняў). Ад нечаканага гора нешта спарахнела ў Іванавай душы. Быкаў.
2. перан. Састарэць, зрабіцца драхлым (пра чалавека).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дысгармані́раваць, ‑руе; незак.
1. Быць у дысгармоніі, парушаць гармонію.
2. перан. Быць у разладзе, няўзгодненасці, разыходзіцца з чым‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)