жы́цца, жывецца; пр. жылося; безас. незак., каму, з прысл.
Разм. Ісці, складвацца (пра ўмовы жыцця). — Няхай Рыгор скажа, як нам далей жыцца будзе. Галавач. Цяпер Федзя не сумняваўся, што Галі жывецца вельмі цяжка. Ваданосаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
размалява́цца, ‑лююся, ‑люешся, ‑люецца; зак.
Разм.
1. Неадабр. Нафарбаваць сабе твар ярка і груба; нагрыміравацца. [Матруна:] — Калі так, дык чаго ж тады размалявалася? Хочаш яшчэ каму-небудзь спадабацца? Зуб.
2. Пачаць многа маляваць; захапіцца маляваннем.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пазайздро́сціць, ‑рошчу, ‑росціш, ‑росціць; заг. пазайздросціў зак., каму-чаму і без дап.
Адчуць зайздрасць. Пазайздросціць чужому шчасцю. □ — Здорава вам пашанцавала, — пазайздросціў чалавек з вусікамі. — Рэдкі экземпляр. Хомчанка. [Антанюк:] — Ого! З шыкам жывеш! Можна пазайздросціць. Шамякін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
панака́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каму і без дап.
Паказаць, паведаміць усім, многім. [Бацька:] — Дык мы ж твайго вяселля не гулялі, то дома параіліся ды сёння і згуляем.. Я ўжо там і гасцям панаказваў. Сабаленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
папікну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., каго.
Выказаць каму‑н. нездавальненне, дакор; папракнуць. Настаўнік папікнуў сябе за легкадумнасць. Колас. Алесь упершыню асмеліўся папікнуць Лену: — Навошта чапаць тое, што мне самому брыдка ўспомніць? Ваданосаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
згразі́ць сов. испуга́ть, настраща́ть;
каму́ ты гэ́тым згро́зіш? — кого́ ты э́тим испуга́ешь?;
◊ згразі́ў на бяду́ — пусці́ў ра́ка ў ваду́ — погов. и щу́ку бро́сили в ре́ку
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ве́дацца несов., разг.
1. зна́ться, води́ть знако́мство;
2. безл.: і не ве́далася (каму) и не зна́л (зна́ла) (кто);
каб жа ве́далася — е́сли бы знал (зна́ла)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адсячы́ сов.
1. отруби́ть, отсе́чь;
а. галі́нку дрэ́ва — отруби́ть (отсе́чь) ве́тку де́рева;
2. перен. (отделить, лишив связи, общения) отсе́чь;
3. (каму) перен. отре́зать; отбри́ть (кого)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
налуча́цца несов., разг.
1. встреча́ться;
2. (каму, чаму, з кім, чым і без дап.) случа́ться (с кем, чем и без доп.);
1, 2 см. налучы́цца
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паведамля́ць (каму; без доп.) несов.
1. извеща́ть (кого), уведомля́ть (кого); сообща́ть; оповеща́ть (кого);
2. (давать какие-л. сведения) осведомля́ть (кого), сообща́ть;
1, 2 см. паве́даміць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)