надчалаве́чы, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы надчалавеку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наха́бніцкі, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы нахабніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

няго́дніцкі, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы нягодніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перайма́льніцкі, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы пераймальніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пласкаго́рны, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы пласкагор’ю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

саўдзе́льніцкі, ‑ая, ‑ае.

Уласцівы саўдзельніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

супо́льны, -ая, -ае.

1. Сумесны, агульны, які ў аднолькавай меры належыць усім.

Супольная паша.

2. Які ажыццяўляецца сумесна з кім-н.

Супольнае падарожжа.

Супольна (прысл.) працаваць.

3. Аднолькавы з кім-н., уласцівы каму-н. адначасова з іншымі.

Супольныя імкненні.

Супольныя інтарэсы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зва́дніцкі, ‑ая, ‑ае.

Разм. Уласцівы звадніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скло́чніцкі, ‑ая, ‑ае.

Разм. Уласцівы склочніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вандро́ўны, -ая, -ае.

1. Які не мае аселасці, вандруе з месца на месца.

Вандроўныя плямёны.

2. Уласцівы вандроўніку, звязаны з вандраваннем.

Вандроўнае жыццё.

3. Які часта пераходзіць, пераязджае з месца на месца або які працуе не на пастаянным месцы; перасоўны.

В. тэатр.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)