узбро́ены bewáffnet, áusgerüstet; bestückt;

узбро́еныя сі́лы Stréitkräfte pl;

узбро́енае паўста́нне bewáffneter Áufstand

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

bewáffnet a узбро́ены

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áusgerüstet a узбро́ены, асна́шчаны;

~ sein (mit D) вайск. мець на ўзбрае́нні

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

armed

[ɑ:rmd]

adj.

узбро́ены, збро́йны

armed forces — збро́йныя сі́лы (а́рмія, флёт, лётніцтва)

armed robbery — збро́йны рабу́нак

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

privateer

[,praɪvəˈtɪr]

n.

1) узбро́ены прыва́тны вадапла́ў, ка́пэр -а m.

2) капіта́н або́ ся́бра экіпа́жу ка́пэра

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

gunman

[ˈgʌnmən]

n., pl. -men

1)

а) чалаве́к, узбро́ены стрэ́льбай

б) знаве́ц збро́і

2) напа́днік, банды́т -а m., забо́йца -ы m. & f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

teeth

[ti:Ө]

n., pl. of tooth

зу́бы

armed to the teeth — мо́цна ўзбро́ены, узбро́ены да зубо́ў

•

- get one’s teeth into

- grit one’s teeth

- show one’s teeth

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

зуб м.

1. Zahn m -(e)s, Zähne;

карэ́нны зуб Báckenzahn m;

мало́чны зуб Mílchzahn m;

зуб му́драсці Wéisheitszaħn m;

◊

зуб за зуб Zahn um Zahn;

вастры́ць на што-н зубы ganz verséssen sein auf etw. (A);

мець зуб на каго-н. j-n auf dem Kíeker háben (разм.); j-n nicht léiden können*; gégen j-n vóreingenommen sein;

трыма́ць язык за зуба́мі разм. séine Zúnge im Zaum hálten*, séine Zúnge zügeln; das Maul [den Schnábel] hálten* (груб.);

пакла́сці зубы на палі́цу разм. am Húngertuch nágen; nichts zu béißen háben;

узбро́ены да зубо́ў bis an die Zähne bewáffnet;

2. тэх. Zahn m -(e)s, Zähne

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Wáffe f -, -n

1) збро́я, узбрае́нне;

blánke ~ хало́дная збро́я;

~n an Bord карабе́льная збро́я;

atomáre ~n а́тамная збро́я;

automátische ~n аўтаматы́чная збро́я;

hérkömmliche [konventionélle] ~n звыча́йная збро́я;

nukleáre [thermonukleáre] ~n я́дзерная [тэрмая́дзерная] збро́я;

schwére ~n ця́жкая (пяхо́тная) збро́я;

~n und Gerät вайск. баява́я тэ́хніка;

~ mit éingraviertem Námenszug імянна́я збро́я;

~n führen змага́цца (са збро́яй у рука́х);

die ~n strécken [níederlegen] скла́сці збро́ю, зда́цца, капітулі́раваць капітулява́ць;

mit den ~n klírren бра́згаць збро́яй;

únter die ~n tréten* стаць пад ружжо́;

von der ~ Gebráuch máchen пусці́ць у ход [прымяні́ць] збро́ю;

von den ~n stárrend ≅ узбро́ены да зубо́ў;

zu den ~n gréifen* хапа́цца за збро́ю, падня́ць збро́ю;

die ~ aus der Hand schlágen* абяззбро́іць каго́-н., вы́біць збро́ю з рук у каго́-н.;

die ~ gégen sich (A) selbst kéhren [wénden*] пако́нчыць з сабо́ю, павярну́ць збро́ю супро́ць само́га сябе́

2) перан. збро́я;

die géistige ~ ідэалагі́чная зброя

3) род во́йскаў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)