распу́сна прысл. гл. распусны

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Únzucht f - распу́ста, разбэ́шчанасць;

j-n zur ~ verléiten [verführen, ánhalten*] схіля́ць каго́-н. да распу́цства распу́сты;

~ tréiben* жыць распу́сна, распу́снічаць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)