Verbum

fern

1. a далёкі

2. adv далёка, удалечыні́;

von nah und ~ адусю́ль;

von ~ her здалёк(у);

von ~ betráchtet калі́ глядзе́ць здалёк;

~ bléiben* vi (s) адсу́тнічаць, не прысу́тнічаць; не ціка́віцца, не займа́цца (D – чым-н.);

dem Únterricht ~ bléiben не з’яві́цца на заня́ткі;

~ hálten* (von D) адхіля́ць, утры́мліваць (каго-н. ад чаго-н.); засцерага́ць (каго-н. ад чаго-н.);

~ hálten*, sich трыма́цца ўбаку́;

~ líegen* (D) быць неўласці́вым (каму-н.);

es liegt mir fern мне і ў галаву́ не пры́йдзе;

~ stéhen* (D) быць убаку́ (ад чаго-н.), быць далёкім (ад чаго-н.)

Rücken m -s, -

1) спі́на;

hínter dem ~ за спі́най; перан. тс. за во́чы;;

j-m den ~ zéigen [zúwenden*] павярну́цца да каго́-н. спі́най; перан. тс. парва́ць з кім-н. адно́сіны;;

es läuft mir kalt über den ~ у мяне́ маро́з па спі́не прабяга́е

2) вайск. тыл;

j-m in den ~ fállen* напа́сці на каго́-н. з ты́лу; нане́сці каму́-н. уда́р у спі́ну;;

in den ~ géhen* захо́дзіць з ты́лу;;

im ~ у бліжэ́йшым ты́ле;;

im ~ fássen ахапі́ць з ты́лу;;

sich (D) den ~ décken забяспе́чыць сабе́ адступле́нне

3) хрыбе́т (горны)

4) карашо́к (кнігі, квітка)

5) абу́х

ríchten

1. vt

1) накіро́ўваць; звярта́ць; наво́дзіць;

éine Fráge an j-n ~ звярта́цца да каго́-н. з пыта́ннем;;

etw. geráde ~ выпро́стваць [выраўно́ўваць] што-н.;;

éinen Brief an j-n ~ накірава́ць [адрасава́ць] каму́-н. пісьмо́

2) прыво́дзіць у пара́дак;

ríchte déine Kléider! прывядзі́ сябе́ ў пара́дак!

3) тэх. вывяра́ць, нала́джваць, рыхтава́ць

4) (а)судзі́ць; пакара́ць;

j-n zu Grúnde [zugrúnde] ~ загубі́ць каго́-н.

2. ~, sich

1) кірава́цца (чым-н.), прытры́млівацца (чаго-н.)

2) звярта́цца (да каго-н. – an A)

3) быць накірава́ным;

sich in die Höhe ~ вы́прастацца, уста́ць

4) вайск. раўня́цца;

richt' euch! раўня́йся! (каманда)

5):

sich selbst ~ пако́нчыць з сабо́ю

warm

1. a цёплы (тс. перан.);

~e Spéisen гара́чыя стра́вы;

~e Ánteilnahme гара́чае спачува́нне;

es ist ~ цёпла;

es wird ~ стано́віцца цёпла, наступа́е пацяпле́нне;

für etw. (A) ~ wérden заціка́віцца чым-н.;

noch nicht ríchtig ~ sein не зусі́м асво́іцца (з новай работай);

bei j-m ~ sein разм. карыста́цца сімпа́тыяй [даве́рам] у каго́-н.;

etw. ~ stéllen паста́віць што-н. у цёплае ме́сца

2. adv цёпла (тс. перан.);

er wúrde mir ~ empfóhlen мне яго́ го́рача рэкамендава́лі;

j-n ~ sétzen іран. пасадзіць каго́-н. у турму́;

~ sítzen* разм. до́бра ўладкава́цца, мець цёпленькае ме́сца;

j-m den Kopf ~ máchen маро́чыць [дуры́ць] каму́-н. галаву́

réißen*

1. vt

1) рваць, адрыва́ць, зрыва́ць, вырыва́ць, разрыва́ць, раздзіра́ць;

in Fétzen ~ рваць на кава́лкі;;

j-n ins Verdérben ~ загубі́ць каго́-н.

2) ту́заць, цягну́ць, то́ргаць, рваць;

éinen Zahn ~ вы́рваць зуб;;

es reißt mich [mir] in állen Glíedern у мяне́ баля́ць усе́ ко́сці;;

j-n hin und her ~ назаля́ць, дакуча́ць каму́-н., пастая́нна турбава́ць [ту́заць] каго́-н.

3):

etw. an sich (A) ~ прысво́іць (сабе́) што-н.;;

die Macht an sich ~ захапі́ць ула́ду

2. vi (an D) ту́заць (за што-н.)

2) рва́цца, разрыва́цца;

der Stoff reißt матэ́рыя рве́цца;;

mir riss die Gedúld маё цярпе́нне ло́пнула

3. ~, sich (um A) бі́цца, змага́цца;

sich um die Wáren ~ раскупля́ць тава́ры нарасхва́т

wíssen* vt

1) (von D, um A) знаць, ве́даць (што-н., аб кім-н., аб чым-н.);

~ Sie es gewíss? Вы ў гэ́тым упэўнены?;

sovíel ich weiß нако́лькі мне вядо́ма;

ich weiß ihn in Sícherheit я ве́даю, што ён у бяспе́чнасці;

ich weiß ihn glücklich я ве́даю, што ён шчаслі́вы;

Beschéid ~ ве́даць што-н., разбіра́цца ў чым-н.;

j-m Dank ~ быць удзя́чным каму́-н.;

er weiß kéinen Rat ён не ве́дае, што яму́ рабі́ць;

◊

was ich nicht weiß, macht mich nicht heiß ≅ чаго́ я не ве́даю, аб тым не турбу́юся

2) (zu + inf) уме́ць (што-н. рабіць);

sich zu fássen ~ уме́ць вало́даць сабо́й