Verbum

зако́нчыць beénden vt, (áb)schlíeßen* vt; erlédigen vt (дарабіць); vollénden vt; (завяршыць);

зако́нчыць што-н. zu Énde führen, etw. fértig háben

надрэ́заць ánschneiden* vt, éinschneiden* vt, éinen Éinschnitt máchen (што-н. in A); schlítzen vt; éinritzen vt; kérben vt (рабіць зарубку, насечку)

напіра́ць

1. (цясніць) (be)drängen vt;

2. разм. (падкрэсліць) besónderen Náchdruck légen (на што-н. auf A), hervórheben* vt, betónen vt

недасве́дчаны

1. (які не мае належных ведаў пра што-н.) nicht kompetént; nicht unterríchtet, nicht informíert;

2. (нявопытны) únerfahren, óhne Erfáhrung

бутэ́лька ж. Flásche f -, -n;

разліва́ць што-н.

у бутэ́лькі etw. in Fláschen ábfüllen;

бутэ́лька з-пад малака́ (léere) Mílchflasche f

звані́ца ж. Glóckenturm m -(e)s, -türme;

◊

глядзе́ць са сваёй звані́цы на што-н. etw. aus der Fróschperspektive [-və] séhen*; Kírchturmpolitik betréiben*

злава́цца sich ärgern (на каго-н., што-н. über A), böse [wütend] sein (D, auf A, mit D); zürnen vi (D) (высок.)

адвыка́ць, адвы́кнуць

1. (адвучыцца ад чаго-н.) sich (D) etw. ábgewöhnen;

2. (забыць каго-н., што-н.) sich entwöhnen (von D)

апратэстава́ць, апратэсто́ўваць

1. protestíeren vi (што-н. gégen A); Protést éinlegen;

2. юрыд. (пастанову суда) Berúfung éinlegen; appellíeren vi (wégen G)

абляпі́ць

1. (прыліпнуць) háften vt (што-н. an D);

2. (абклеіць) beklében vt;

3. разм. (акружыць) umríngen vt, dicht umdrängen (роем)