Verbum

Ábweichung f -, -en

1) адхіле́нне

2) разыхо́джанне, адро́зненне

3) перан. адступле́нне (ад чаго-н.)

ábzwingen* vt (D) адбіра́ць сі́лай (што-н. у каго-н.); дамага́цца сі́лай (чаго-н.)

ánbauen vt

1) урабля́ць (поле); разво́дзіць; выро́шчваць

2) (an A) прыбудо́ўваць (да чаго-н.)

ángrenzen vi (an A) межава́ць, мець грані́цу (з чым-н.); прыляга́ць (да чаго-н.)

áufbäumen, sich

1) устава́ць на дыбкі́

2) (gegen A) падыма́цца, паўстава́ць (супраць чаго-н.)

beánspruchen vt патрабава́ць (чаго-н.), прэтэндава́ць (на што-н.);

viel Zeit ~ патрабава́ць шмат ча́су

befássen, sich (mit D) займа́цца (чым-н.); мець дачыне́нне (да каго-н., чаго-н.)

Béigeschmack m -(e)s пры́смак;

éinen ~ von etw. (D) háben мець пры́смак чаго́-н.

bestréichen* vt

1) нама́зваць

2) афарбо́ўваць, фарбава́ць

3) датыка́цца (да чаго-н.)

4) абстрэ́льваць

díenlich a кары́сны, патрэ́бны, прыда́тны;

zu etw. (D) ~ sein быць прыда́тным (да чаго-н.)