Verbum

настро́іць, настро́йваць

1. муз. stímmen vt;

2. радыё éinstellen vt;

3. (выклікаць пачуцці) stímmen vt; éinnehmen* vt;

настро́іць каго-н. на вясёлы лад j-n fröhlich stímmen;

настро́іць каго-н. су́праць каго-н., чаго-н. j-n gégen j-n (etw. A) stímmen [áufbringen*];

4. тэх. (прыладу, прыбор) éinrichten vt, ábgleichen vt, éinregulieren vt

узбуры́цца

1. (гневацца, злавацца) sich erzürnen (на каго-н. über A); zürnen vi (на каго-н. D, auf A, mit D; за што-н. über A); auf j-n böse sein;

2. (паўставаць) sich erhében*, sich empören, áufgebracht sein (супраць каго-н., чаго-н. gégen A);

3. (абурыцца) tóben vi; sich empören, áuffahren* vi (s)

упэ́ўніваць

1. (пераконваць) überzéugen vt (у чым-н. von D); überréden vt, bewégen* vt (zu D); j-n zu etw. (D) bríngen*;

2. (запэўніваць у чым-н.) versíchern vt, betéuern vt (каго-н. D); überzéugen vt (von D); éinreden vt (каго-н. D) (унушаць); wéismachen аддз. vt, vórmachen vt (каго-н. D) (у яўнай няпраўдзе)

нажа́ліцца sich (bítter) beklágen (на каго-н., што-н. über A); álle séine Klágen vórbringen*

насміха́цца spótten vi (з каго-н., з чаго-н. über A), verspótten vt; áuslachen vt

вы́ветрыцца

1. геал. verwíttern vi (s);

2. (забыцца) entfállen* vi (s) (у каго-н D)

падпі́хваць, падпіхну́ць leicht stóßen*, ánstoßen* vt; перан. ánspornen vt, éinen Áuftrieb gében* (каго-н. D)

пасмяя́цца

1. láchen vi;

2. (з каго-н., з чаго-н.) verláchen vt, verspótten vt

аблу́плены ábgebröckelt; ábgeblättert; ábgewetzt;

◊

ве́даць каго-н як аблу́пленага j-m in- und áuswendig kénnen*