honor
1.
n.
1) сла́ва, чэсьць f.
2) го́нар -у m.
to be an honor to one's family — быць го́нарам сям’і́
3) пава́га, паша́на f.
The wealth he held in great honor — Бага́цьце ў яго́ было́ ў вялі́кай паша́не
4) ушанава́ньне
military honors — вайско́выя ўшанава́ньні
5) высо́кае стано́вішча; паса́да f.; до́брае імя́, рэпута́цыя f.
2.
v.t.
1) шанава́ць, паважа́ць
2) аддава́ць паша́ну
3) ста́віцца з паша́най
4) удасто́іць
to be honored by a royal visit — быць удасто́еным карале́ўскага візы́ту
5) плаці́ць у час раху́нкі
•
- do honor
- upon my honor!
- do the honors
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ill
[ɪl]
1.
adj. worse, worst
1) хво́ры, нездаро́вы
To be ill with smallpox — хварэ́ць на адзёр
to fall ill — захварэ́ць
2)
а) злы; благі́, дрэ́нны; ліхі́, лю́ты
ill fame — нядо́брая сла́ва
б) шко́дны
ill effect — шко́дны ўплы́ў
3) неспрыя́льны; нешчасьлі́вы; няўда́чны
an ill wind — неспрыя́льны ве́цер
4) нядо́бры, зага́нны, дрэ́нны
ill manners — дрэ́нныя мане́ры
ill luck — няўда́ча f., няшча́сьце n.
he had ill luck — яму́ не пашанцава́ла
5) няўме́лы; няспра́ўны
2.
n.
1) хваро́ба, не́мач f.
2) шко́да f.; бяда́ f., няшча́сьце, зло n.
Poverty is an ill — Бе́днасьць — гэ́та няшча́сьце
3.
adv.
1) бла́га, нядо́бра, дрэ́нна; шко́дна
2) неспрыя́льна, непрыхі́льна; нешчасьлі́ва
3) няве́тла, нядо́бра; неміласэ́рна
He speaks ill of his friend — Ён нядо́бра гаво́рыць пра свайго ся́бра
to take ill — захварэ́ць
•
- ill at ease
- take something ill
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
name
[neɪm]
1.
n.
1) імя́ n., назо́ў -ву m., на́зва f.
His name is Johnny — Яго́нае імя́ — Я́нка
in the name of… —
а) у імя́ каго́-чаго́
б) ад імя́ каго́; на чыё-н. імя́
He bought the car in the name of his wife — Ён купіў машы́ну на імя́ свае́ жо́нкі
name of the river — назо́ў ракі́
2) про́зьвішча n.
to know only by name — ве́даць то́лькі па чу́тках
3) рэпута́цыя, сла́ва f.
He is proud of his good name — Ён ганары́цца сваёй до́брай рэпута́цыяй
to call names — ла́яць абзыва́ць (благі́мі сло́вамі)
2.
v.t.
1) зваць; называ́ць каго́-што; дава́ць імя́ каму́-чаму́
to name a newborn baby — даць імя́ нованаро́джанаму дзіця́ці
Three persons were named in the report — Тры асо́бы былі назва́ныя ў справазда́чы
to name after — называ́ць у го́нар каго́-чаго́
Can you name these flowers (birds)? — Ці ты ве́даеш назо́вы гэ́тых кве́так (пту́шак)?
2)
а) прызнача́ць (да́ту чаго́-н.)
to name the day — прызна́чыць дзень
б) name a price — скажы́ цану́
3) прызнача́ць на стано́вішча
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)