appendant, appendent

[əˈpendənt]

1.

adj.

1) дада́дзены; прычэ́плены

2) Law дапамо́жны, субсыдыя́рны

2.

n.

1) дада́так -ку m.

2) дапамо́жнае пра́ва

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Zúgabe f -, -n

1) прыда́ча; даве́сак дава́жка

2) прэ́мія, (бяспла́тны) дада́так

3) выступле́нне (арты́ста) на біс

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

appendage

[əˈpendɪdʒ]

n.

1) дада́так -ку m.

2) Biol. кане́чнасьці

Arms, legs, tails, fins are appendages — Ру́кі, но́гі, хвасты́, пла́ўнікі — кане́чнасьці це́ла

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дабаўле́нне н.

1. (дзеянне) Ergänzung f -, -en, Hinzúfügung f -, -en;

у дабаўле́нне да ска́занага in Ergänzung zum Geságten;

2. (дадатак) Zúschlag m -(e)s, -schläge, Zúsatz m -(e)s, -sätze, Ergänzung f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

adjunct

[ˈædʒʌŋkt]

n.

1) дада́так -ку m.

2) памо́чнік -а; асыстэ́нт -а; ад’юта́нт -а m.

3) паясьня́льныя сло́вы ў ска́зе (азначэ́ньні, дапаўне́ньні, акалі́чнасьці)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дапі́ска ж. (дадатак да напісанага) Náchschrift f -, -en; Zúschfrift f -, -en; Ergänzung f -, -en;

2. (занясенне ў спіс) Éintragung f -, -en; Registríerung f -, -en;

3. (пісьмовая заўвага) hinzúgesetzte schríftliche Bemérkung; Ergänzung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

accretion

[əˈkri:ʃən]

n.

1) нараста́ньне n.; прыро́ст -у m., павелічэ́ньне паме́рам

2) зраста́ньне n.

3) прыро́ст -у; дада́так -ку m.

4) Geol. нано́с зямлі́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

náchträglich

1. a

1) дадатко́вы

2) запо́знены

3) злапа́мятны, злапа́мятлівы

4) нявы́гадны

2. adv по́тым, пасля́, у дада́так

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ánhang m -(e)s, -hänge

1) дада́так;

er hat gróßen ~ у яго́ шмат прыхі́льнікаў

2) тк. sg сям’я́, сваякі́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

hinzú=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на:

1) дадатак: hinzúrechnen прыліча́ць, далі́чваць

2) рух у напрамку да чаго-н: hinzútreten* падыхо́дзіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)