Verbum

ábrechnen

1. vt выліча́ць, абліча́ць; адліча́ць; утры́мліваць (грошы)

2. vi разм. разлі́чвацца; зве́сці раху́нкі;

mit j-m ~ паквіта́цца з кім-н.

Ábschied m -(e)s, -e

1) развіта́нне, расста́нне, ро́стань

2) адста́ўка, звальне́нне;

~ néhmen* (von D) разві́твацца (з кім-н.);

~ gében* звальня́ць

rútschen vi (s)

1) слізгаце́ць, ко́ўзацца

2) по́ўзаць;

vor j-m auf den Kní¦en ~ рабале́пстваваць пе́рад кім-н.

3) ссу́нуцца, з’е́хаць

schmáchten vi высок.

1) паку́таваць, тамі́цца (ад чаго-н. – vor D)

2) (nach D) тужы́ць (па кім-н.); пра́гнуць (чаго-н.)

schwärmen II vi

1) (von D) ма́рыць (пра каго-н., пра што-н.)

2) (für A) захапля́цца (кім-н., чым-н.)

Valet I [va'lεt] і [va'le:] n -s, -s уст. развіта́нне;

j-m, éiner Sáche (D) ~ ságen развіта́цца [разлучы́цца] з кім-н., чым-н. назаўсёды

verbünden

1. vt аб’ядно́ўваць (саюзам)

2. ~, sich (mit D, gegen A) аб’ядно́ўвацца, каб заключы́ць саю́з (з кім-н. супраць каго-н.)

Veréin m -(e)s, -e саю́з, аб’ядна́нне, тавары́ства, карпара́цыя;

im ~ mit j-m ра́зам з кім-н.;

éinen ~ stíften заснава́ць саю́з