Verbum

ábrechnen

1. vt выліча́ць, абліча́ць; адліча́ць; утры́мліваць (грошы)

2. vi разм. разлі́чвацца; зве́сці раху́нкі;

mit j-m ~ паквіта́цца з кім-н.

Ábschied m -(e)s, -e

1) развіта́нне, расста́нне, ро́стань

2) адста́ўка, звальне́нне;

~ néhmen* (von D) разві́твацца (з кім-н.);

~ gében* звальня́ць

áufpassen vi быць ува́жлівым;

pass auf! глядзі́!

2) (auf A) сачы́ць, назіра́ць (за кім-н.); быць пі́льным;

passt auf! ува́га!, асцяро́жна!

béipflichten vi (j-m in D) згаджа́цца (з кім-н. адносна чаго-н.);

ich pflíchte Íhnen bei я зго́дзен з Ва́мі

éinleben, sich (in A) зжыва́цца (з чым-н.);

sich in éinem Lánde ~ акліматызава́цца ў краі́не; (mit D) зжыва́цца (з кім-н.)

Féindschaft f -, -en варо́жасць;

sich j-s ~ zúziehen* нажы́ць сабе́ во́рага ў кім-н.;

darúm kéine ~ разм. не ў крыўду ка́жучы

Férse f -, -n пята́, пя́тка;

j-m auf den ~n sein гна́цца за кім-н.;

◊

die ~n zéigen даць дра́ла, збе́гчы

háschen

1. vt лаві́ць

2. vi (nach D) хапа́ць, гна́цца (за кім-н., за чым-н.)

3. ~, sich гуля́ць у квача́

kítzeln

1. vt

1) казыта́ць;

den Gáumen ~ раздражня́ць апеты́т

2) ліслі́віць (перад кім-н.)

2. vimp:

es kítzelt mich мне ко́зытна