Verbum

Lust f -, Lüste

1) ра́дасць, уце́ха

2) жада́нне, ахво́та;

in ~ und Leid zusámmenhalten* дзялі́ць ра́дасць і го́ра з кім-н.;

ich hábe ~ мне хо́чацца;

j-m ~ máchen zu etw. заціка́віць каго́-н. чым-н.;

~ zu etw. (D), auf etw. (A) háben жада́ць [хаце́ць] чаго́-н.;

~ an etw. (D) fínden* прыахво́ціцца да чаго́-н.;

j-m die ~ néhmen* адбі́ць ахво́ту каму́-н.;

mit ~ und Líebe bei éiner Sáche sein адда́цца ўсі́м сэ́рцам яко́й-н. спра́ве

2) часцей pl пачуццёвыя жада́нні, пажадлі́васць, хаце́нне;

séinen Lüsten frönen аддава́цца сваі́м жада́нням, захапле́нням

trüben

1. vt

1) муці́ць, каламу́ціць (ваду);

es sieht so aus, als könne er kein Wässerchen ~ здае́цца ён і вады́ не закаламу́ціць

2) затума́ньваць; азмро́чваць (радасць);

kein Wölkchen trübte den Hímmel на не́бе не было́ ні во́блачка

2. ~, sich затума́ніцца;

der Hímmel trübte sich не́ба захму́рылася

Trost m -es уце́ха, ра́дасць;

mit ~ erfüllen, ~ éinflößen уце́шыць, суце́шыць; заспако́іць;

~ spénden [zúsprechen*] суцяша́ць, заспако́йваць;

~ schöpfen суце́шыцца, заспако́іцца; атрыма́ць уце́ху;

das geréichte mir zum ~ гэ́та мяне́ суце́шыла;

◊

er ist nicht recht bei ~e у яго́ не ўсе́ до́ма;

du bist wohl nicht bei ~e? ты з глу́зду з’е́хаў, ці што?

téilen vt

1) in (a) дзялі́ць (на што-н. лік і г.д.)

2) раздзялі́ць, падзялі́ць (выйгрыш)

3) дзялі́ць (радасць, гора)

4) раздзяля́ць (погляды, перакананні);

j-s Ánsichten ~ прытры́млівацца адно́й ду́мкі [адно́лькавага пу́нкту по́гляду] з кім-н.

5) расчляня́ць (сказ)

2. ~, sich

1) дзялі́цца (пра лік)

2) раздзяля́цца, падзяля́цца (пра галасы)

3) разгаліно́ўвацца (пра дарогу);

◊

getéilter Schmerz ist hálber Schmerz ≅ з сябра́мі і бяда́ – паўбяды́

toll a

1) шалёны (тс. перан.);

~ wérden ашале́ць

2) вар’я́цкі;

er gebärdet sich wie ~ ён паво́дзіць сябе́ як вар’я́т

3) шалёны; дзіва́цкі, дзі́кі;

ein ~er Éinfall шалёная [дзіва́цкая] ду́мка;

~es Zeug лухта́, глу́пства, недарэ́чнасць;

das ist doch zu ~! гэ́та ўжо́ зана́дта!;

das ist éine ~e Wírtschaft тут страшэ́нны беспара́дак; гэ́та жу́дасныя спра́вы

4) мо́цны, шалёны, надзвыча́йны;

~e Fréude вялі́кая [надзвыча́йная] ра́дасць;

er ist ~ auf… (A) ён тра́ціць ро́зум па…;

◊

er ist ~ und voll ён п’я́ны да непрыто́мнасці

bríngen* vt

1) прыно́сіць, прыво́зіць, прыво́дзіць; адно́сіць, адво́зіць, адво́дзіць, дастаўля́ць;

j-n nach Háuse ~ даста́віць каго́-н. дадо́му;

etw. an den Mann ~ збыва́ць што-н. (тавар) з рук;

Glück ~ прыно́сіць шча́сце;

Fréude ~ дастаўля́ць ра́дасць;

Gefáhr ~ вы́клікаць небяспе́ку

2) (um A) пазбаўля́ць (каго-н., чаго-н.);

j-n ums Lében ~ пазба́віць каго́-н. жыцця́

3) прыве́сці (у які-н. стан), заста́віць (зрабіць што-н.);

j-n in Áufregung ~ (рас)хвалява́ць каго́-н.;

j-n zum Schwéigen ~ заста́віць каго́-н. замаўча́ць;

j-n zur Vernúnft ~ абразу́міць, прыве́сці каго́-н. да ро́зуму

4):

es zu etw. (D) ~ дасягну́ць пэўнага стано́вішча, вы́біцца ў лю́дзі;

etw. über sich ~ рашы́цца на што-н.;

dahín ~ , dass… прыво́дзіць да таго́, што…

zéigen

1. vt

1) пака́зваць;

der Freund zéigte mir die Stadt ся́бар паказа́ў мне го́рад;

er ließ sich sein Zímmer ~ ён папрасі́ў паказа́ць яму́ яго́ пако́й

2) пака́зваць, праяўля́ць, выяўля́ць;

Fréude an etw. (D) ~ праяўля́ць, пака́зваць ра́дасць у су́вязі з чым-н.;

sie hat mir gezéigt, dass sie mich gern hat яна́ дала́ мне зразуме́ць, што я ёй падаба́юся

2. vi (auf A) пака́зваць, ука́зваць (на каго-н., што-н.);

er zéigte mit dem Fínger auf ein Haus ён паказа́ў па́льцам на дом

3. ~, sich

1) пака́звацца, з’яўля́цца;

so kann ich mich auf der Stráße nicht ~ у такі́м вы́глядзе я не магу́ паказа́цца на ву́ліцы

2) пака́зваць [праяўля́ць] сябе́ (якім-н.);

sie zéigte sich uns gegenüber von íhrer bésten Séite яна́ паказа́ла сябе́ ў адно́сінах да нас са свайго́ ле́пшага бо́ку;

es wird sich ja ~, wer Recht hat яшчэ́ вы́явіцца [ста́не я́сным], хто ма́е ра́цыю [чыя́ пра́ўда]