Verbum

übergeordnet a

1) вышэйстая́чы (пра інстанцыю)

2):

ein ~er Satz грам. сказ, да яко́га адно́сіцца другі́ сказ

éhrerbietig a (gegen A) пачці́вы (да каго-н.);

~ gégen j-n sein адно́сіцца да каго́-н. з пава́гай [паша́най]

hindúrch adv (ставіцца пасля назоўніка, да якога адносіцца) це́раз, праз, наскро́зь;

die gánze Nacht ~ цэ́лую ноч, усю́ ноч

entgégenbringen* vt (D) ста́віцца, адно́сіцца (да каго-н. з якім-н. пачуццём);

j-m Vertráuen ~ ака́зваць каму́-н. даве́р’е

herbéilassen*

~, sich (zu D) пагаджа́цца (на што-н.); адно́сіцца пабла́жліва (да каго-н., чаго-н.), рабі́ць ла́ску (каму-н.)

úmspringen* I vi (s)

1) рапто́ўна мяня́цца (пра вецер)

2) (mit D) адно́сіцца бесцырымо́нна (да каго-н.), абыхо́дзіцца бесцырымо́нна (з кім-н.)

zútreffen vi (s)

1) адпавяда́ць рэчаі́снасці

2) здзяйсня́цца, апра́ўдвацца; адно́сіцца, даты́чыць;

das trifft für álle zu гэ́та даты́чыцца ўсі́х;

das dürfte nicht ganz ~ гэ́та не зусі́м так

zusámmengehören vi быць звя́заным адзі́н з адны́м; адно́сіцца да аднаго́ і таго́, падыхо́дзіць адзі́н [адно́] да аднаго́, нале́жаць адзі́н аднаму́;

die Schúhe gehören zusámmen гэ́тыя чараві́кі з адно́й па́ры

gehörig

1. a

1) які́ нале́жыць (каму-н.); які́ адно́сіцца (да чаго-н.)

2) нале́жны; даво́лі вялі́кі

2. adv нале́жным чы́нам, як нале́жыць, мо́цна;

j-m ~ die Wáhrheit ságen сказа́ць каму́-н. усю́ пра́ўду ў во́чы