Verbum

Kopf m -(e)s, Köpfe

1) галава́;

mit blóßem ~ з непакры́тай галаво́й

2) галава́, ро́зум;

ein héller ~ све́тлая галава́;

den ~ hóchhalten* не схілі́ць галавы́;

~ hoch! вышэ́й галаву́!;

den ~ hängen lássen* заняпа́сці ду́хам;

sich (D) etw. in den ~ sétzen браць што-н. сабе́ да галавы́;

Hals über ~ стрымгало́ў;

mit dem ~ durch die Wand géhen* ісці́ напрало́м;

er ist nicht auf den ~ gefállen ён не дурны́ [не ду́рань];

sich (D) den ~ über etw. (A) zerbréchen* лама́ць сабе́ галаву́ над чым-н.;

sich (D) etw. aus dem ~ schlágen* вы́кінуць сабе́ што-н. з галавы́;

sich (D) etw. durch den ~ géhen lássen* абду́мваць што-н.;

den ~ aufs Spiel sétzen рызыкава́ць галаво́ю;

ich weiß nicht, wo mir der ~ steht у мяне́ галава́ кру́ціцца;

~ stehen* стая́ць на галаве́;

◊

es steht álles ~ пану́е по́ўны беспара́дак, усё ідзе́ дагары́ нага́мі

3) асо́ба, чалаве́к;

die Grúppe ist elf Köpfe stark у гру́пе адзіна́ццаць асо́б [чалаве́к];

das kóstet drei Rúbel pro ~ гэ́та кашту́е (па) тры рублі́ з [на] чалаве́ка

4) загало́вак (у газеце)

5) гало́ўка, пле́шка (цвіка);

◊

den Nágel auf den ~ tréffen* папа́сці ў са́мую кро́пку

6) кача́н (капусты)

légen

1. vt

1) кла́сці, палажы́ць;

von sich (D) etw. ~ зняць з сябе́ што-н. (частку вопраткі);

ein Schloss vor die Tür ~ паве́сіць замо́к на дзве́ры

2) укла́дваць (трубы); ста́віць (міны);

den Fúßboden ~ насціла́ць падло́гу

3) садзі́ць (бульбу і т.п.)

4):

Éier ~ не́сці [кла́сці] я́йкі;

j-m Kárten ~ варажы́ць каму́-н. на ка́ртах;

Wert [Gewícht] auf etw. (A) ~ надава́ць значэ́нне чаму́-н.;

den Grund zu etw. (D) ~ пакла́сці асно́ву чаму́-н.;

den Hund an die Kétte ~ пасадзі́ць [навяза́ць] саба́ку на ланцу́г;

ein Haus in Ásche ~ спалі́ць дом датла́ [дашчэ́нту];

in Trümmer ~ разруйнава́ць зруйнава́ць, разбуры́ць;

Híndernisse in den Weg ~ рабі́ць перашко́ды;

j-m etw. (A) zur Last ~ абвінава́чваць каго́-н. у чым-н.

2. ~, sich

1) кла́сціся, лажы́цца;

sich zu Bett ~ кла́сціся спаць;

sich vor Ánker ~ стаць на я́кар

2) сціха́ць;

der Sturm légte sich бу́ра сці́хла;

sich auf etw. (A) ~ энергі́чна бра́цца за што-н.;

sich aufs [auf das] Bítten ~ перайсці́ да про́сьбаў;

sich für j-n ins Zeug ~ заступі́цца за каго́-н.;

sich in die Rúder [ins Rúder] ~ нале́гчы на вёслы; заўзя́та ўзя́цца за спра́ву; разм. наці́снуць на што-н.

gewíss

1. a

1) абавязко́вы, пэўны

2) не́йкі, пэўны;

etw. (G) ~ sein быць упэўненым (у чым-н.);

ich bin méiner Sáche ~ я ўпэўнены ў по́спеху маёй спра́вы;

ein ~er Müller не́хта [не́йкі] Мю́лер;

ein ~es Étwas не́шта тако́е; то́е, што ця́жка ўлаві́ць

2. adv вядо́ма, безумо́ўна, бясспрэ́чна;

~ doch! як жа!;

ganz ~ абавязко́ва;

~ und wáhrhaftig! сло́ва го́нару!

hálten*

1. vt

1) трыма́ць;

j-n an [bei] der Hand ~ трыма́ць каго́-н. за руку́

2) выко́нваць (што-н.), прытры́млівацца (чаго-н.);

Diät ~ прытры́млівацца дые́ты

3) (für A) лічы́ць, прыма́ць (за каго-н., што-н.);

ich hálte ihn für méinen Freund я лічу́ яго́ сваі́м ся́брам

4) выступа́ць (з чым-н);

éinen Vórtrag ~ чыта́ць дакла́д;

den Mund ~ трыма́ць язык за зуба́мі;

j-n beim Wórte ~ злаві́ць каго-н. на сло́ве;

Rat ~ ра́іцца

2. vi

1) спыня́цца;

der Zug hält цягні́к спыня́ецца

2) (auf A) надава́ць значэ́нне (чаму-н.), ува́жліва ста́віцца (да чаго-н.);

auf séine Gesúndheit ~ сачы́ць за сваі́м здаро́ўем

3. ~, sich

1) трыма́цца;

sich ábseits ~ трыма́цца ўбаку́

2) прытры́млівацца (чаго-н.)

sítzen* vi

1.

1) сядзе́ць;

weich ~ сядзе́ць на мя́ккім;

gedrängt ~ сядзе́ць це́сна [у цеснаце́];

der Hieb sitzt уда́р папа́ў у цэль;

éine Beléidigung auf sich ~ lássen* праглыну́ць абра́зу [знява́гу]

2) знахо́дзіцца, сядзе́ць, разм. тырча́ць (дзе-н.)

3) сядзе́ць (у турме);

wégen etw. (G) ~ сядзе́ць за што-н.

4) сядзе́ць, падыхо́дзіць, пасава́ць па фігу́ры (пра вопратку);

◊

das hat geséssen! гэ́та папа́ла ў кро́пку!;

auf dem hóhen Ross ~ разм. ва́жнічаць;

auf den Óhren ~ ≅ рабіць вы́гляд, што не чу́еш;

wer gut sitzt, der rückt nicht ≅ ад до́брага ле́пшага не шука́юць;

~ bléiben* (з)астава́цца на другі́ год (у класе); не вы́йсці за́муж;

auf der Wáre ~ bléiben* не прада́ць тава́р;

~ lássen* кі́нуць, пакі́нуць каго́-н.; заста́віць чака́ць і не прыйсці́; пакі́нуць на другі́ год (у класе)

Zahn m -(e)s, -Zähne

1) зуб;

éinen ~ zíehen* вырыва́ць зуб;

die Zähne flétschen вы́скаліць [вы́шчарыць] зу́бы, ска́ліць зу́бы;

mit den Zähnen knírschen скрыгата́ць зуба́мі;

mit den Zähnen kláppern ля́скаць зуба́мі (ад холаду і г.д.);

etw. zwíschen den Zähnen múrmeln мармыта́ць што-н. скрозь зу́бы;

◊

j-n auf den Zähnen fühlen прашчу́пваць каго́-н.;

die Zähne in die Wand háuen ≅ пакла́сці зу́бы на палі́цу;

Háare auf den Zähnen háben быць зуба́стым;

éinen ~ auf [gégen] j-n háben мець зуб на каго́-н.;

sich (D) an etw. (D) Zähne áusbeißen* разм. палама́ць сабе́ зу́бы на чым-н.;

die Zähne hében* е́сці што-н. неахво́тна; ≅ круці́ць но́сам;

◊

Áuge um Áuge, ~ um ~ во́ка за во́ка, зуб за зуб

2) тэх. зубе́ц