Verbum

ein I m (f éine, n ein)

1) num (без назоўніка: m éiner, f éine, n éines) а́дзін, а́дна, адно́;

~ für álle Mal раз назаўсёды

2) неазначальны артыкль

3) pron indef хто́сьці, што́сьці, хто-не́будзь, што-не́будзь

éinhacken

1. vt

1) (in A) біць [кі́ркай] (па чым-н.)

2) (in A) уціна́цца (кіпцюрамі ў што-н.)

3) дро́бна насяка́ць (мяса і г.д.)

2. vi (auf A) напада́ць (на каго-н.) (пра драпежную птушку, тс. перан.)

erklären

1. vt

1) тлума́чыць, растлума́чваць

2) аб’яўля́ць, абвяшча́ць

3) (zu D) прызнача́ць (кім-н.)

4) (für A) прызнава́ць (за каго-н.), лічы́ць (кім-н.)

2. ~, sich

1) выка́звацца; рабі́ць зая́ву, заяўля́ць (пра што-н.)

2) тлума́чыцца

fésthalten* аддз.

1. vt

1) (мо́цна) трыма́ць

2) затры́мліваць; арышто́ўваць

2. vi (an D) прытры́млівацца, трыма́цца (чаго-н.);

an séiner Méinung ~ цвёрда трыма́цца сваёй ду́мкі

3. ~, sich (an D) мо́цна трыма́цца (за каго-н., за што-н.)

Gras n -es, Gräser трава́;

únter dem ~e líegen* ляжа́ць [спачыва́ць] у магі́ле;

ins ~ béißen* разм. адкі́нуць капыты́, паме́рці;

◊

darüber ist längst ~ gewáchsen ≅ гэ́та было́, ды быллём парасло́;

er hört das ~ wáchsen* іран. ≅ ён ду́мае, што ён наймудрэ́йшы

Münze f -, -n

1) мане́та;

in bárer ~ гато́ўкай;

~n prägen [schlágen*] чака́ніць мане́ту;

◊

etw. für báre ~ néhmen* прыма́ць што-н. за чы́стую мане́ту;

j-m mit gléicher ~ záhlen плаці́ць каму́-н той жа мане́тай

2) меда́ль, жэто́н

Nuss f -, Nüsse арэ́х;

éine léere [hóhle, táube] ~ пусты́ арэ́х;

éine hárte ~ перан. цвёрды арэ́шак, ця́жкая зада́ча;

éine hárte ~ knácken рашы́ць ця́жкую зада́чу, спра́віцца са склада́най спра́вай;

◊

Muss ist éine hárte ~ ≅ узяўся за гуж – не кажы́, што не дуж

wohl

1. a здаро́вы;

er ist wíeder ~ ён вы́здаравеў;

~ bekómm's! на здаро́ўе!;

lében Sie ~! усяго́ до́брага!, быва́йце!;

~ óder übel до́бра ці бла́га

2. adv

1) до́бра

2) мо́жа, мажлі́ва, бада́й (што);

er wird ~ kómmen* ён, мо́жа [магчы́ма], прые́дзе [прыбу́дзе]

zu=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на:

1) напрамак куды-н: zúfließen* прыплыва́ць, прыцяка́ць

2) закрыццё: zúmachen зачыня́ць

3) дабаўленне: zúgießen* даліва́ць

4) прысваенне, прыпісванне чаго-н.: j-m etw. zúsprechen* прысво́іць каму́-н. што-н.; zúschreiben* прыпі́сваць

zúlangen

1. vi

1) праця́гваць (руку), браць;

mit der Hand ~ дастава́ць [браць] руко́ю

2) накі́двацца (на ежу);

bítte, lángen Sie zu! бяры́це [часту́йцеся], калі́ ла́ска!

3) хапа́ць, быць дастатко́вым

2. vt (j-m) перада́ць, пада́ць (каму-н. што-н.)