Verbum

зна́цца

1. (з кім-н.) разм. mit j-m verkéhren;

я з табо́ю не хачу́ зна́цца ich will dich nicht kénnen;

2. (быць знаўцам чаго-н.) Kénner sein; sich áuskennen* (у чым-н. in D)

укра́са ж. рэдк.

1. (прадмет упрыгожвання) Schmuck m -(e)s, -e, Schmúckwerk n -(e)s, -e, Verzíerung f -, -en; Zíerde f -, -n (тс. перан.);

2. (гордасць каго-н., чаго-н.) Schönheit f -, -en, Pracht f -

улама́ць разм.

1. (праламаць) dúrchbrechen* vt; éinschlagen* vt, dúrchstoßen* vt (прабіць); dúrchhauen* vt (прасячы дзірку);

2. (адламаць) ábbrechen* vt;

3. перан. (схіліць да чаго-н.) (mit Mühe) überréden vt, (mit Mühe) überzéugen vt, herúmbringen* vt

усту́п​^II м. (уводзіны да чаго-н.) Éinleitung f -, -en, Vórwort n -(e)s, -e (у кнізе); Vórspiel n -(e)s, -e, Áuftakt m -(e)s, -e (у музыцы); Éinsatz m -es, -sätze (у прамове)

усур’ёз прысл. кніжн. érnstlich, ernst; in vóllem Ernst;

прыма́ць што-н. усур’ёз etw. ernst néhmen*;

не прыма́ць чаго-н. усур’ёз etw. auf die léichte Schúlter néhmen*;

усур’ёз і надо́ўга im Ernst und für lánge Zeit

усхо́дні

1. östlich, Ost-;

усхо́дні ве́цер Óstwind m -(e)s, -e;

усхо́дні бок Óstseite f -, -n;

ва ўсхо́днім кіру́нку ад чаго-н. östlich von etw. (D);

2. (пра культуру і г. д.) ori¦entálisch; mórgenländisch (высок.)

экстра́кт м.

1. Extrákt m -(e)s, -e; Áufzug m -(e)s, -züge;

2. (сутнасць чаго-н.) Háuptinhalt m -(e)s, Kern m -(e)s; Exzérpt n -(e)s, -e, Áufzug m (вытрымкі з кнігі)

ве́рхам

1. прысл. (седзячы на кані́) zu Pferd;

прагу́лка ве́рхам Spazíerritt m -es, -е;

е́здзіць ве́рхам réiten* vi, vt (s, h);

2. (зверху, па версе чаго-н.) óben, auf der Ánhöhe;

ісці́ ве́рхам óben gehen*

вы́круціцца, выкру́чвацца

1. (быць выкручаным) sich lósschrauben;

2. зал. стан heráusgeschraubt wérden;

3. перан. разм. sich heráuswinden*, sich heráusbeißen*;

вы́круціцца з чаго-н. sich (D) aus der Pátsche hélfen*; sich aus éiner schwíerigen Láge heráuswinden*

вы́рваць ​^I

1. áusreißen* vt, heráusreißen* vt; entréißen* vt (у каго-н D); zíehen* vt (зуб);

2. перан. (дамагчыся чаго-н.) erzwíngen* vt, ábzwingen* vt;

вы́рваць прызна́нне ў каго н j-m ein Geständnis ábzwingen*