opponent

[əˈpoʊnənt]

1.

n.

праці́ўнік -а m., праці́ўніца f.; апанэ́нт -а m., апанэ́нтка f.

2.

adj.

які́ супрацьстаі́ць або́ супраціўля́ецца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

perfective

[pərˈfektɪv]

1.

adj.

1) які́ імкне́цца рабі́ць усё даскана́ла

2) зако́нчаны

2.

n., Gram. the perfective aspect

зако́нчанае трыва́ньне

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

elective

[ɪˈlektɪv]

adj.

1) вы́барны (о́рган, паса́да)

2) які́ ма́е пра́ва галасава́ць

3) вы́барчы (пра́ва, сход)

4) неабавязко́вы (прадме́т, курс)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

favorable

[ˈfeɪvərəbəl]

adj.

1) прыхі́льны

2) спрыя́льны, зру́чны, кары́сны

a favorable wind — спадаро́жны ве́цер

3) які́ абяца́е або́ прадвяшча́е до́брае

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

flashy

[ˈflæʃi]

adj.

1) бліску́чы, зіхатлі́вы, асьляпля́льны

2) мімалётны, нетрыва́лы

3) крыклі́вы, які́ кі́даецца ў во́чы; прэтэнзі́йны (пра на́зву, архітэкту́ру)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fluent

[ˈflu:ənt]

adj.

1) бе́глы (чыта́ньне, мо́ва), дастатко́ва свабо́дны

2) які́ ху́тка, лёгка гаво́рыць або́ пі́ша

3) няста́лы; ва́дкі, цяку́чы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

adhesive

[ədˈhɪ:sɪv]

1.

adj.

1) які́ лёгка прыстае́

2) лі́пкі, кле́йкі, ліпу́чы

adhesive tape — пля́стыр

2.

n.

клей -ю m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

annoying

[əˈnɔɪɪŋ]

1.

adj.

1) які́ раздражня́е

2) даку́члівы, назо́йлівы, пры́кры

2.

n.

1) назаля́ньне, дакуча́ньне n.

2) злава́ньне n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

radiant

[ˈreɪdiənt]

adj.

1) прамяні́сты; сьве́тлы; ра́дасны

a radiant smile — ра́дасная ўсьме́шка

2) які́ вылуча́е праме́ньне (сьвятла́, цяпла́)

3) праме́нны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

speaking

[ˈspi:kɪŋ]

1.

n.

гаварэ́ньне, прамаўля́ньне n.

2.

adj.

1) які́ гаво́рыць, прамаўля́е

2) выра́зны, вымо́ўны

speaking eyes — вымо́ўныя во́чы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)