Verbum

адмаўля́ць

1. (у існаванні чаго-н.) ábsagen vt, ábweisen* vt;

2. (адхіляць) nein [Nein] sagen, áblehnend [ábschlägig] (be)ántworten;

адмаўля́ць у даве́ры каму-н. j-m das Vertráuen entzíehen* [verwéigern]

адмежава́цца

1. (аддзяліць мяжой) sich ábtrennen;

2. (адасобіцца) sich ábgrenzen (ад каго-н., чаго-н. von D, gégen A); sich ábsondern (von D); sich distanzíeren (von D)

аблёт м.

1. (выпрабаванне) Éinfliegen n -s, Próbeflug m -(e)s, -flüge;

2. (мясцовасці) Ábfliegen n -s;

3. (вакол чаго-н.) Umflíegen n -s, Umkreísen n -s

по́шукі мн. Súche f -, Súchen n -s, Náchforschung f -, -en (расследаванне);

у по́шуках auf der Súche (чаго-н. nach D);

адпраўля́цца на по́шукі auf die Súche géhen*

састаўны́

1. (які складаецца з некалькіх частак) zusámmengesetzt;

састаўны́ выка́знік грам. ein zusámmengesetztes Prädikát;

2. (які з’яўляецца часткай чаго-н.) Bestánd;

састаўна́я ча́стка Bestándteil m -s, e

уры́вак м.

1. (частка чаго-н.) Brúchstück n -(e)s, -e;

2. (вытрымка) Fragmént n -es, -e; Áuszug m -(e)s, -züge, Áusschnitt m -(e)s, -e

уступа́ць, уступі́ць​^I разм. (адмовіцца ад чаго-н, саступіць) ábtreten* vt, überlássen* vt; éinräumen vt;

уступа́ць першынство́ j-m den Vórtritt lássen*; j-m den Vórzug gében*

чапі́цца разм.

1. (зачэплівацца) sich ánhaken, sich ánklammern (за што-н. an D);

2. перан. (даймаць) bekrítteln vt; nörgeln vi (да чаго-н. an D), schikaníeren vt