ітэра́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. ітэра́цыя
Р. ітэра́цыі
Д. ітэра́цыі
В. ітэра́цыю
Т. ітэра́цыяй
ітэра́цыяю
М. ітэра́цыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)

ітэра́цыя ж., спец. итера́ция

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ітэрацыя

т. 7, с. 365

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Ітэрацыя (у матэматыцы) 4/82, 336; 5/181; 6/369; 8/591

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ітэра́цыя

(лац. iteratio = паўтарэнне)

вынік прымянення якой-н. матэматычнай аперацыі, які атрымліваецца ў серыі аналагічных аперацый.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

итера́ция мат. ітэра́цыя, -цыі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Iteratión

f -, -en паўто́р, паўтарэ́нне; матэм. ітэра́цыя

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)