Істо́пкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Істо́пкі
Р. Істо́пак
Істо́пкаў
Д. Істо́пкам
В. Істо́пкі
Т. Істо́пкамі
М. Істо́пках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

істо́пка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. істо́пка істо́пкі
Р. істо́пкі істо́пак
Д. істо́пцы істо́пкам
В. істо́пку істо́пкі
Т. істо́пкай
істо́пкаю		 істо́пкамі
М. істо́пцы істо́пках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Прыісто́башнік ’прыбудова да істопкі’ (Ян.), прысто́башнік, прысто́пчынік ’частка стопкі перад уваходам’ (рагач., пух., Сл. ПЗБ), прысто́пнік ’перад клеці; кладоўка’ (Ян.; люб., ЛА, 4). Ад істо́пка/сто́пка ’памяшканне для захавання агародніны і іншых прадуктаў’ (гл.) з узнаўленнем этымалагічнага ‑b‑.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)