і́нтэрым
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
і́нтэрым |
і́нтэрымы |
| Р. |
і́нтэрыма |
і́нтэрымаў |
| Д. |
і́нтэрыму |
і́нтэрымам |
| В. |
і́нтэрым |
і́нтэрымы |
| Т. |
і́нтэрымам |
і́нтэрымамі |
| М. |
і́нтэрыме |
і́нтэрымах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
і́нтэрым
(лац. interim = між тым)
часовыя распараджэнні часоў Рэфармацыі, якія выдаваліся з мэтай спыніць рэлігійныя спрэчкі паміж католікамі і пратэстантамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)