індзе́ец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. індзе́ец індзе́йцы
Р. індзе́йца індзе́йцаў
Д. індзе́йцу індзе́йцам
В. індзе́йца індзе́йцаў
Т. індзе́йцам індзе́йцамі
М. індзе́йцу індзе́йцах

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

індзе́ец,

гл. індзейцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Індзеец (сузор’е) 4/556—557 (карта), 597

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

ІНДЗЕ́ЕЦ (лац. Indus),

сузор’е Паўднёвага паўшар’я неба. Найб. яркая зорка 3,1 візуальнай зорнай велічыні. Гл. Зорнае неба.

т. 7, с. 234

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

індзе́ец м. Indiáner m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

инде́ец індзе́ец, -дзе́йца м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Aztec [ˈæʒtek] n. ацтэ́к (індзеец племені ацтэкаў)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Indianin

м. індзеец

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

індыя́нін м. гл. індзеец

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Indiáner m -s, - індзе́ец

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)